I Can Hear Heaven

2007-03-06T10:31:00.000+03:30

سلام.خوبين؟...بياين گذشته ها رو فراموش كنيم.بديهاشو دور بريزيم/خوبيهاشو نگهداريم پيك شاديهاتونو گرفتين؟...هوا خوبه.عيد مياد.بهار مياد.گل به سبزه زار مياد.منم خوبم.همه خوبن.آدم بد مگه هست؟!.قراره فردا من طلسم اين ماهها رو بشكنم و بعد از اين همه روز(به جز روزايي كه خوابگاه هستم) صبح كه از خواب بيدار مي شم دست و صورتم رو بشورم.بعد برم بيرون.و اگر احيانن خانوم همسايه رو تو پاگرد دوم ديدم با خوشرويي بهش سلام بدم.اونم بايد با روي باز جوابمو بده.فردا قراره تو تاكسي خبري از اين رضا صادقي و چاووشي و ناله و نفرين نباشه.چي مي شد يه روز تو تاكسي كه نشسته بودي يه آهنگ خوب پخش مي شد؟(البته اين اتفاق باورنكردني يه بار براي من افتاد.مي خواستم از فاطمي برم ونك.يه تاكسي نگهداشت.فكر كن تا نشستم صداي سارا برايتمن درومد.اون موقع دوسش داشتم.فكر كردم اشتباه سوار شدم.ديدم نه.بعد از اينم از پارك ساعي تا خود ونك جناب اريك كلپتون هنرنمايي كردن.بعدها چند بار تو همون ساعت رفتم فاطمي كه بيام ونك هر چي نگاه كردم كه پببينمش نبود.)اينم از اين.خوب.اومدم بگم خوبببببببببببم.در ضمن ديگه از فردا همراه خانوم"گ" نمي ريم سيب.هي اون دود بخوره يا من دود هوا كنم.با تلفن آشتي كردم.علامت سوال(؟) جاشو به اسم واقعي نداده ولي همه چيز خوبه گوش شيطون كررر.

2007-03-05T11:38:00.000+03:30

+
Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
بعد يادم مي افتد كه چقدر نقشه كشيده بودم.مي خواستم خوب باشم.قرار گذاشته بودم كه اين بار ديگر خبري از چسناله هاي قديمي نباشد.هر چه هست شادي باشد.مي خواستم همه چيز را عوض كنم.كار كنم.عكاسي كنم.با چه خوشحالي خالصي دو تا نمايشنامه هايي كه ليلا انتخاب كرده بود را مي خواستم ترجمه كنم.هزار جور فكر و برنامه داشتم.بي هيچ تضميني.به تضمين كه مي رسم خيال خودم را با همين دو خط راحت مي كنم":تو بودي كه بعدها گفتي هيچ چيز تضمين ندارد و رابطه ي آدمها يخچال و لباسشويي نيست كه گارانتي داشته باشد.يك روز هست/يك روز نيست و اگر كسي تضمين بدهد دروغ گفته است

+شبيه معتادي هستم كه قرار است ترك كند.روزي صد بار دستم را به گوشي تلفن مي كشم/ يا تا چشمم به موبايل مي افتد هي بيخودي باهاش ور مي روم.تنها فرقم اين است كه به زور به تخت قفل و زنجيرم نكرده اند.همين طور ولم كرده اند و جلويم پر از مواد است.اين لعنتي هم اينجا قطع است.تنها كاري كه مي كنم اين است كه شماره ش را با علامت سوال(؟)save مي كنم.

+مي زنم بيرون.سه روز گذشته است و الان است كه صدايش دربيايد: خانم! مجله رسيده ها!.دل دل مي كنم.اما نمي توانم بخرمش.فقط از روي وسوسه اي دروني دستم را روي جلد براقش مي كشم و با نمي خواهم ي تا ته خيابان دراز را مي دوم.مي دوم.مي دوم وتمرين سكوت مي كنم.مي فهمم هيچ كس هر چقدر هم نزديك نمي تواند چيزي به اسم غصه را بفهمد.

2007-03-04T10:04:00.000+03:30

طرح یک سوال کاملن جدی

از خودتون می پرسم و خواهش می کنم جوابشم بدین.چون اینجوری که داره پیش می ره احتمالن تا فردا پس فردا لثه م تیکه تیکه می شه با این نخ دندون کشیدنم.یا اینکه ممکنه فردا مجبور بشم با ماشین 3 برم آرایشگاه و موهامو از ته دیگه بزنم.برای اینکه این اتفاقا نیفته(به خاطر خودم) می پرسم که من چقدر خرم؟اصلن آیا خرم ؟اگه خرم چقدر خرم؟...اینکه اصلن به خریت ربط داره؟نمی دونم /ولی احساس می کنم نباید انقدر غیر متمدنانه رفتار می کردم.یه جورایی دچار احساس قلمبه شده بودم.هر چی بود گذشت.با شما م!!!فهمیدی؟!در کل جواب می خوام.می خوام که اگه اشتباه کردم (درباره احساس خودم) هر چه سریعتر به حالت عادیم برگردم.نمی تونم اینجوری ادامه بدم.کلن همه چی به حالت فلج درومده.چون من خیلی آدم خیالبافی شده م.نمونه ش: نوشته بودم سبابه ی براق بعد وقتی می پرسین اینو کی خریده آدم شک می کنه که به اون جمله دقت کردین بعدم اینکه من منظورم برق ناخن روی انگشتم بود نه اون رینگ...خوب گفتم من روانی م.کسی گوش نداد.می خواستم زنگ بزنم همه اینا رو بگم یا نگم اصلن خیلی عادی باشم اما من اصولن از رجکت شدن/جواب ندادن تلفن/کم محلی/رفتار رسمی و از سر باز کن/و همه اینا می ترسم.اگه نمی ترسیدم که الان این وضعم نبود.خوب دیگه همینا...کلن نوشتار چیز خوبیه.به آدم اطمینان می ده...و چون فکر کردم اینجا تنها جای مشترکه همین جا نوشتم...

2007-03-03T11:30:00.000+03:30

با اين گريه كردنم زير پتو/آن هم نصفه شبي/صدايم شبيه صداي سگي شده كه سرماخورده و هي عو عو مي كند.روياي تبت به نصف رسيده و دلم بهم مي خورد.بعد از يك ماه مي روم سراغ Damien rice/زجه مي زند/تصور مي كنم وقتي روي سن دارد همين طور زجه مي زند/ناله مي كند گريه هم كرده؟/نه/صدايش آدم را موذي مي كند.مجبورت مي كند بين اين همه اشك و آب بيني كه سرازير شده ند پوزخند بزني/مطمئنم كه همين را مي خواسته.كه يكهو يادمان بيفتد كه نبايد به هيچ ورمان باشد كه دارد ناله مي كند.ساعت 2 نصفه شب است.جلوي پنجره مي ايستم.خانه خودمان نيستم و عادت ندارم.يادم مي افتد كه در را قفل نكرده ايم.مردها را دوست دارم بخاطر همين اطميناني كه از بودنشان همه جا مي پيچد.وقتي نيستند مي ترسم.استرس مي گيرم و همه دندانهايم درد مي گيرند.مي دانم همه دردهاي مادرم هم از همين است.بعضي شبها كه حواس پرتي سراغش مي آيد.در را قفل نمي كند.مي گويد:بابات مي ايد.پشت در مي ماند.بعد وظيفه من شروع مي شود تا ياداوري كنم كه بابا مرده.نمي ايد.بعد انگار كه بخواهد اسم همسايه مان رابه ياد بياورد سرش را تكان مي دهد و با عجله كليد را مي چرخاند.
امشب من هم مرض گرفته م.دلم مي خواهد نصفه شبي يك نفر ناشناس زنگ بزند و حرف نزند.مثلن همان مردي كه الان دارد از آن طرف پل مي آيد اين طرف.سرش را به طرف من بالا مي گيرد.حتمن كه مرا ديده....
_آقا!در باز است...
_سكوت
_برف مياد.براتون چايي بريزم؟
_سكوت
_آخر زمستوني چه برفي مياد...سرده بيرون.نه؟

مي دانستم هيچ كس نمي ماند/او هم سوار تاكسي مي شود و مي رود.
رابطه ها گيج اند.از نمي دانم شروع مي شوند با هيچ تمام مي شوند.من عقب مانده م.عق مي زنم از اين زنجيري كه به آن وصلم.دلم "مرد آرام" مي خواهد.دلم راز مي خواهد.دوست دارم اين جمله يي كه مي گويد:پيوندهاي ناگسستني از نوع عاطفي" را...

2007-03-03T10:17:00.000+03:30

من بلد نيستم چيزي را تحليل كنم حالا خوب يا بد/از هر چيزي خوشم بيايد مي گويم چه خوبه/بدم بيايد ديگر سراغش نمي روم/حالا هم مي خواهم بگويم روياي تبت فريبا وفي را بخوان.نمي دانم شايد چون يكجورهايي به حال و روزم شباهت داشت اينطور دوستش دارم.بخوانش/آرام و پيوسته/از آن كتابهايي است كه بايد هر جمله; هر كلمه ش را مزه مزه كني.از صفحه 1 تا 175 همين شكلي است.شخصيت ها/مكانها...وسطهايش كه رسيدم فكر كردم راوي خودم هستم/شيوا/حتي مادرشان/مهرداد هم كه اسطوره يي است براي خودش توي زندگي من/مرد آرام اما نيست/شايد هم هست.من نمي فهمم.هر چه هست مجبور شدم براي اينكه بخوانمش و نمي شد چراغ را روشن كرد با چراغ قوه زير پتو بخوانمش.

*اگر دیر یادم افتاده بخونمش به روم نیارین:)

2007-03-01T15:25:00.000+03:30

ليكن چه چاره با بخت گمراه...

ببخشيد.من جسارت كردم كه شما را سورمه اي ديدم.شما نه!تو...دنياي وافعي براي مني كه كمرو و خجالتي هستم دنياي خوبي نيست وقتي نمي توانم زل بزنم به چشمهاي بغل دستي م يا حرفهايم را قورت ميدهم(همان اخرين لحظه يي كه مي خواهم خداحافظي كنم يكهو مي گويم يه چيزي.اما يادم نيست.دروغ گفته م مثل سگ.خوب هم يادم هست.اما مي ترسيدم.)دنياي مجازي/بهشت است.وقتي مي توانم شما را تو خطاب كنم.يا به جاي اينكه بگويم استرس دارم بنويسم عاشق شده م.مثل قبل نيست.اصلن هيچ عاشق شدني شبيه هم نيست.خيلي بد است آدم عاشق كسي بشود كه شبيه بقيه نيست.و شايد خيلي ها...ريدم به اين زندگي كه ديوانه است.كه وقتي تو كسي را تا سر حد مرگ دوست داري از تو بدش مي آيد.و هميشه هم كسي كه بيشتر از همه ازو متنفريم عاشقمان مي شود.باشد.باز هم جسارت من را ببخشيد.اگر بلد بودم كه چطور مي شود كاري كرد كه دوستم داشته باشيد.حتمن انجامش مي دادم.من همين شكلي عاشق شده م.با همين موها/با همين خنده/با همين چشمها/با همين دل.با همين فكر.فكر را آخر مي گويم.چون براي شما مهمتر است.فكر من همينقدر است.خيلي بزرگتر باشد مي شود انقدر.ديديد.شايد هم من خيلي خرم يا اصلن مدل شما همينجوري است.مدل من اينجوري نيست.من به اين راحتي عاشق نمي شدم .من عاشق خوابيدنم.يا جلوي هر كسي گريه نمي كنم.من فقط زر مي زنم اينجا.مرضيه حوصله ش از اين قيافه نالان بهم مي خورد.آن شب تصميم گرفته بود انگار كه زنگ بزند همه چيز را بگويد.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من خرم.من صبور نيستم.من اهل اشارت نيستم.من اهل اينجا نيستم.من معني وفاداري سگي را هم نمي فهمم.براي همين مي گويم:من با اين شكلم ريدم به همه چيزي كه بود.كه لحن شما شبيه من نيست.كه من شبيه شما نيستم.

پ.ن:تلفن را مي كشم.شماره آشنايي نيست ديگر.زنگ كه بزنيد يك نفر مي گويد:فلاني خواب است.حمام است.بيرون است.اگر حوصله شان سر برود راستش را مي گويند:گفته نمي خواهم با كسي حرف بزنم حتي شما!تهران هم نمي آيد.فيلم تو را هم پست مي كنم.آدرست را دارم.اگر جراتش را داشتم به جاي اينكه اينجا اسمش را بنويسم.تا راحت شوم.روبرويش مي ايستادم.دستهايش را مي گرفتم و توي گوشش آهسته مي گفتم.فقط تنها عيبش اين بود كه وقتي روزنامه روي سرت باشد تا موش آبكشيده نباشي ديگر به جايي وصل نيستي.همه جا اشغال است.فقط چون چتر چتر نداشتم.باور كن.تمام.

2007-03-01T09:18:00.000+03:30

براي همين مي گويم بهتر است بي سر و صدا/بدون اينكه اثري بماند بروي/مثل اين فيلمها كه زن صبح زود قبل از طلوع آفتاب پاورچين پاورچين لباسهايش را مي پوشد و با لبخندي بر لب مي رود بيرون.چيزي هم از خودش به جا نمي گذارد/نه عطري;نه دستمالي.هيچ چيز.بعد هم مي شود همان كارمند سابق خوب كه بايد تا قبل از ظهر همه نامه ها را تايپ كند و اصلن قرار نيست كه پشت زنگهاي تلفن كسي منتظرش باشد.اين روزها همه ي تماسها ناموفقند..
براي هفت ساعت كه مي شود خود سابق بود.نه؟
مي داني بعضي چيزها شوخي شوخي جدي مي شود ولي ديگر نمي توان برگشت به همان شوخي بي مزه چند ماه پيش...مثل همين كه من شوخي شوخي به تو مي گويم:اگه فردا آقاي رنگين كموني رو ديدي بهش سلام برسون.مي خنديم/اما ته ذهن تو شايد يك چيزي روشن شود.
وقتي وظيفه ت را انجام دادي موقع رفتن است.بقيه ش مال ديگري است.نبايد دخالت كرد.چون به شخصيت آدمها ربط دارد.رفتارشان/واكنششان. و تو بايد منتظر باشي.همين/ يا اينكه نمي گذاشتي شوخي شوخي جدي بشود.
گفته بودم صبر و سكوت.اما حرفم را پس مي گيرم.من همه ي حواسم از كار افتاده ند.چشم هايم كم سو تر مي شوند.لامسه م نمي فهمد.صداها صدا ندارند.مزه ي همه غذاها سربي است.پوليپم بهانه يي است براي بويايي م.اما بازهم مي خواهم بشنوم.بشنوم.بشنوم.بايد رودر روي من بايستي/با نام كوچكم صدايم كني و حرفهايت را توي صورتم پرت كني.پرت كني.پرت كني...

2007-02-27T22:08:00.000+03:30

ای کاش که دست تو پذیرش نبود

نوازش نبود

بخشش نبود

که این همه چیزی بودنی حسرت است

باز آمدن همه بینایی است

به هنگامی که آفتاب سفر را جاودانه

بار بسته است

و دیری نخواهد گذشت که چشم انداز

خاطره ای خواهد شد

و حسرتی و دریغی

که در این قفس جانوری هست

از نوازش دستانت برانگیخته...

بامداد

بازهم

مرا دیگر انگیزه ی سفر نیست/مرا دیگر هوای سفری به سر نیست

بامداد

2007-02-25T14:59:00.000+03:30

خودكار استدلر آبي دارد ته مي كشد جوهرش ولي از رو نمي روم.و حتي دخترم هم بدجور نگاهم مي كند.دخترم اسم ندارد.مثل همه چيزهايي كه دوستشان داشته م و نتوانسته ام اسمي برايشان انتخاب كنم.اما دامنش صورتي است و موهايش قهوه يي.رنگ موهاي خودم.براي همين شباهت كوچك مي گويم دخترم است."ر" برايش اسم گذاشته بود اما يادم نيست./فروردين زشت هم دارد نزديك مي شود و دلم مي خواهد يادآوري كنم كه مادرعزيز قول داده بودي بعد از سه سال شريني بپزي ولي انگار در يادش نيست.حتي خبري از تميزكاريهاي هر ساله هم نيست.هر روز موقع ناهار خاطره يي تعريف مي كند تا از ياد نبريم.مي خواهم معامله يي كنم.اگر شريني بپزد_از همان نان پنجره يي هاي بزرگ توي سيني نقره اي اصفهان_من هم امسال جمعه آخر سال همراهش مي روم.آخر اين شريني ها معجزه مي كنند.البته نمي دانم معجزه فقط مخصوص پيامبران است يا شامل حال ما هم مي شود؟مهم نيست.قرار است مثل سه سال پيش كنار استخر پر از اردك و مرغابي و چراغاني هاي شب عيد/ظرف سفيد را رو كنم و بگويم اينها هم سهم شماست!

2007-02-24T19:25:00.000+03:30

خوب نمي دانم چگونه آن را براي شما توضيح دهم.مي گويند از نابهنجاريها و لغزشها حرف مي زنند.براي نمونه يكي از آنها درباره ي مردي حرف مي زد كه زندگي اش را در روياي سفري مي گذراند و سرانجام روزي كه موفق شد به آن سفر برود ديگر دل و دماغ سفر رفتن نداشت.

آنتونيو تابوكي/شبانه هندي

كمي شبيه اين روزها...

2007-02-23T17:44:00.000+03:30

هيس

آروم تر...دارم خوابشو مي بينم.

2007-02-22T17:27:00.000+03:30

غلط بكنه از اين به بعد كسي بياد و بشينه روبروت/صاف تو چشمات زل بزنه از گذشته ش بگه.
عشقاتو واسه خودت نگهدار.منم داشتم و دارم.مي خواي از سير تا پيازشو بگم؟دوست داري بشنوي؟...همينجور راه بره كنارت/هوا هم خوب/داري درباره "دگرگوني" حرف مي زني يهو ياد خودش مي افته.مي ره تو هواي 20 سالگيش.يا نه.مي اد روبروت مي شينه همينجور كه داره كيكشو تيكه مي كنه/صاف تو چشمات خيره مي شه.مي گه شبيه تو بود!.تو اتاق نيمه روشن پشت بهش.رو به ديوار تو تخت خوابيدي.داره از پنجره به باروني كه كوچه رو خيس كرده نگاه مي كنه.ياد اولين باري كه تو دانشگاه بهش گفته مي افته.همونطور كه دراز كشيدي چشماتو رو هم مي ذاري تا ديگه هيچي نشنوي...آره نمي خواي بشنوي.چون بچه شدي.بودي.از الان بگو.از همين دو ثانيه پيش که ديدمت.نمي خوام ديوونه بازي دربيارم.مي توني اينو بفهمي؟.يا نه..دوباره بايد بيام سرتو باز كنم/دلتو بشكافم/فكراتو غربال كنم تا ببينم آخرش من مي مونم يا اون؟.خسته شدم منم.با خودم قرار گذاشتم با هيچ کس ديگه هيچ حرفي نزنم.همينايي كه اينجا دربارش گفتم بسه.بيشتر دونستن هيچ فايده اي به حال هردومون نداره.تو هم هرچي داري واسه خودت نگهدار.محاكمه شون يا تحسينشون كنيم فايده اي نداره جز اينكه من خر دوباره بي اعتماد مي شم.مي ترسم.عقب مي كشم.بديش اينه كه نمي تونم عقب گرد كنم.همين طور تا دنيا دنيا ست چشمم بهته.اين جاده آخر نداره.توش به هر كي مي رسي يه نمه ديوونه ست.مث خودت.مث من.مث همه.ولي ديوونه بازي درنيار.من صداقت نمي خوام.دروغگو باشي بهتر از اينه كه با حرفات تا ته گذشته ت رو_كه خصوصيه/شخصيه/مال مال خودته_بخونم.بعدم بگم تو رو بخير/ما رو به سلامت.من هنوز از اصفهان و قطارش مي ترسم.شيراز كه پريد.بيا بريم اصفهان.

2007-02-20T20:15:00.000+03:30

اشتباه بود.نويد نوشته:هميشه كسي هست كه انتهاي سكوت را...نمي توانم بقيه ش را بنويسم چون در قطعيتش شك دارم.شايد بي حد شده م.در همه چيز.حتي اين آهنگي كه مدام ريپيت مي شود.با صداي بلند.انقدر كه از ديشب تا همين يك ساعت پيش همسايه ها اعتراضشان را اعلام كردند.اما آنقدر نفهم هستند كه از قيافه م نمي فهمند كه تبديل به دو بعد شده م.تخت و خالي.ناخنهايم را مدام نگاه مي كنم و بيشتر از همه آن سبابه ي براق را.پس بيخود اميدوار نباشيد.منتظر تماسم نباشيد و تماستان نيستم.درجه ي تبم آنقدر بالا نيست كه اين چيزي كه مي گويند دل را ببينم..اينجا يك نفرهست كه همه چيز را بي دقت مي خواند به جز اينجا را.بله.با شما هستم.اگر مي خندم/اگر صدايم نمي رسد از همان احتياط است.آخر من هميشه جلوي خودم در مي آيم.حالا هم قصد جانم را كرده ام.با چشمها و زبانم كه كوتاه نمي آيند.البته باز هم ناراحت نباشيد.چون ته ته ته وجود; چيزي مي گويد تا فردا.اما باز هم شاد نباشيد چون همگي يكسانيم و حتي اگر بگويند تا الان;من مي گويم فقط همين امشب/بعد از آن ديگر صدايي تكان نمي خورد..پس با اين برفي كه مي بارد حتمي قطع مي شوند.دستهايم را مي گويم.ديگر نمي خواهمشان.زياد شده بودند.گرم شده ند.نذرشان مي كنم.براي فردا.تا...

+يكي به من بگه همه همينقدر ساده و عجيب...؟

2007-02-20T02:06:00.000+03:30

همه تان و همه چيز.
حالم را بهم مي زنند.
تكرار.تكرار.تكرار.
خر بودم.نفهميدم.
منتظر...

2007-02-18T21:26:00.000+03:30

خيلي وقت بود مي خواستم يك چيزي بنويسم درباره حالم كه سرمه اي شده است.نه! سورمه يي.رنگ آن كلمه سه حرفي كه وقتي بر وزن فاعل مي نشيند دنيايي آبي مي شود.دلم مي خواهد از اين انرژي سورمه يي بنويسم.حتي چشمهايم هم رنگي شده ند.همه فهميده ند.گيجم.الكي مي خندم ولي اميدي به اينكه آقاي سورمه يي راه بگيرد ندارم.مريم هم دپ زده است و هردومان بعد از آن همه خنديدن يكهو دلمان جمع مي شود.او را مطمئن نيستم اما يقين كرده م كه برگشتنمان اشتباه نبود.خوش به حال مريم وبلاگ ندارد ديگر تا هي به قول خودش بيايد بنويسد يا خودسانسوري كند.به خودم گفته بودم كه حرفي نزنم تا محتاط بودنم به فاك برود ولي انگار فهميد.بلاهت است كه آدمي با اين ذكاوت را خر فرض كني.نمي توانم كار كنم و پشت هم گاف مي دهم.همه چيز رنگ كاپشنم شده است.همه مي دانند.از خيل عاشقانه هايي كه از حفظ روي ان كاغذ آبي نوشته بودم و فراموش كردم جمعش كنم.حالا كه برگشته م مرتب شده ند و نگاه همه يك جوري پر از گله و شكايت است اما دهانشان بسته است.دوست دارم بيدار باشم و هر چيزي كه اين چند وقت گذشته است را از اول تا آخر مرور مي كنم و هر بار يك حرف جديد كه نديده گرفته بودمش خودش را به رخم مي كشد.قلبم مي زند و توي دهانم مزه شوري مي آيد مثل مزه كف دستم موقع ليس زدن جوهر اسمش.مرضيه گونه م را مي بوسد و خوشحال است كه حالم اينطور خووووب است.اما دوباره مي ترسم كه نكند همه چيز روال عادي ش را مي رود ولي من دچار توهم سورمه يي شده م و همه چيز را پر نشانه و استعاري مي بينم.و از آخرش كه شايد اشتباه كرده باشم به وحشت مي افتم.خيلي چيزها مي خواهم بگويم اما مي دانم دهانم را باز كنم(مثل امروز كه نزديك بود)همه چيز رو مي شود_اگر تا الان نشده باشد_دلم مي خواهد اسم كوچكم را بشنوم.و سرم از خوشي گيج برود.دلم مي خواهد بي پروا محبت كنم.دلم مي خواهد باشم/بمانم اما همه چيز انگار دارد به سمت يكطرفه شدن مي رود.شايد باز هم دارم اشتباه مي كنم.فقط يك چيز را مي دانم اينكه اگر دوباره موهايم كوتاه كوتاه شده/اگر بدون ترس از قضاوتش مي خندم/شيطنت مي كنم/و سرزنده شده م همه از اين سورمه يي است كه روي همه چيز افتاده.و يك چيز ديگر يادم نيست چطور حرف مي زدم/يني بايد چه كار كنم.مي دانم بايد صبر كرد و سكوت.اما اينجا تا آخر آخرش بوي آب آلبالو مي دهد آقا.

2007-02-13T19:40:00.000+03:30

تب داشتم/زياد/هذيانهايم را مي ديدم/نمي گفتم.

سيال بودم/نيمي از تنم آب شده بود به رنگ خوووون.

چشمهايم پر از خون بود/رنگ آن صفحه قرمز با نوشته هاي سياه.

به خدا همان صفحه ي مهر ماه بود/ميان صفحه هاي وبلاگ غلت مي خوردم.

ميان خون و صدا/صداي خودم بود كه كمك مي خواستم.

نيمه راست تنم غرق مي شد و با يك دست پتو را كنارزدم.

بيدار كه شدم سردم بود اما يقين داشتم كه ديشبش دهانم پراز خون بود

كشتي تا نيمه هاي اتاق آمده بود.ناخدا بادبانها را روي سر من كشيدو با آن چشمهاي وغ زده و ريش تنك مي خنديد.

اما صداي ناله هايم را كسي نمي شنيد.فقط اين صدا بود:

چه ميهمانان بي دردسريند مردگان/نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند /نه به حرفي دلي را آلوده/تنها به شمعي قانعند و اندكي سكوت....

2007-02-11T13:10:00.000+03:30

"هر دوشون همه چيز رو تبديل به حادثه مي كردن.دختره اين طور دوست داشت.يك خريد معمولي از خواربار فروشي براشون پر از حادثه بود.اونا هميشه به چيزهاي احمقانه مي

خنديدن.مرد دوست داشت دختر رو به خنده بندازه.اونا به هيچ چيز ديگه يي زياد توجه نمي كردن.چون تنها چيزي كه ميخواستن اين بود كه با هم باشن.اونا هميشه با هم بودن."

پاريس تگزاس, ويم وندرس

2007-02-10T13:34:00.000+03:30

نمي دونم اين چه بازيه كه دنيا داره...هرچقدر به يه چيزي حساس تر مي شيم بيشتر مي بينيمش.نشونه هاش هم بيشتر مي شه.خوب چون حساس شديم دقتمون هم بيشتر مي شه...تصادفه!اتفاقن بايد بگم اصلن تصادفي نيست......اين دنيا به نظرم خيلي شعورمند(لغت بهتري به ذهنم نرسيد) رفتار مي كند.هرچقدر حساستر مي شويم(به اسمي/مكاني..)آن را بيشتر جلوي چشمت مي آورد.صبح خوشحال از خانه بيرون مي زنم.توي راه چشمم به هزار مورد كه قبلن ها آزاردهنده بود مي افتد.اما انقدر پرانرژي م كه دوام مي آوروم.زود مي رسم و بايد منتظر بمانم.توي اتاق پسربچه و مادرش هم منتظرند.ميكروفن اسباب بازيي توي دستش گرفته.بلد نيست روشنش كند.بهش ياد مي دهم كه چطور باهاش بازي كند و شعرهايش را بخواند.از اتاق كه بيرون مي آيم نگاهم مي كند.مي پرسم : اسمت چيه تپل؟ميكروفونش را مي گيرد جلوي دهانش و مي گويد:رضا رضا رضا رضا رضا رضا....سرم مي چرخد.براي همين مي گويم تصادف نيست.دنيا چشم ديدن خوشي هاي آدم را ندارد.

ديگه از "ر" گفتن يا نوشتن خلاص شدم+.

2007-02-09T10:16:00.000+03:30

روزي روزگاري سلطاني ضيافتي ترتيب داد که همه‌ي شاه‌زاده خانم‌هاي قلمروش در آن بودند. يکي از نگهبانان به نام بستا، دختر سلطان را ديد که قشنگ‌ترين دختر آن سرزمين بود و عاشق‌اش شد. اما يک سرباز بي‌چاره در مقابل دختر سلطان چه کاري از دست‌اش بر مي‌آمد؟ يک روز ترتيبي داد که بتونه باهاش صحبت کنه و بهش گفت که نمي‌تونه بدون اون زندگي کنه. شاه‌زاده خانم که تحت تاثير عمق احساسش قرار گرفته بود به سرباز گفت: "اگه بتوني صد شبانه روز زير ايوون اتاق من منتظر بموني، بعدش مال تو مي‌شم." و سرباز به آن‌جا رفت و ايستاد! يک روز، دو روز، ده روز، بيست روز... هر شب شاه‌زاده خانم از پنجره اونو مي‌ديد اما سرباز عاشق هرگز از جاش تکان نخورد. بارون باريد، باد اومد، برف باريد، اما اون جم نخورد. پرنده‌ها روي سر و کله‌اش خراب‌کاري مي‌کردن و زنبورها نيش‌اش مي‌زدن! بعد از نود شب، اون لاغر و رنگ پريده شده بود؛ از درد اشک مي‌ريخت، اما نمي‌تونست اونا رو پس بزنه. حتي ديگه ناي اينو نداشت که بخوابه. شاه‌زاده خانم هم‌چنان اونو تماشا مي‌کرد... و درست در شب نود ونه‌ام، سرباز از جاش بلند شد، صندلي‌شو برداشت و از اون‌جا رفت!

سينما پاراديزو/آلفردو

2007-02-08T10:18:00.000+03:30

به ترتيب زماني مي گم كه عذاب وجدان نگيرم.از اولش با مريم شروع شد و نسيم و يه خروار شادي با مورد كه

همه ي روزتو روشن مي كنه با اينكه هوا تاريك بود.بعد هم كه بغلت مي كنم و تازه راني موز و پچ پچ شروع

مي شود و اين پياده روي عزيزم كه هر كجا و كنار هر كس كه باشي روزت را روشن مي كند با اينكه هوا تاريك تر شده بود.

مي رسم به در اصلي خدا خدا مي كنم حدسم درست باشد چون آن وقت شادي ام تمام و كمال مي شود.اين همه فيلم عزيز نديده و آينه اي كه

نمي دانم چرا برعكس همه ي آينه هاي قبلي در آن زيبا مي بينم خودم را و شفاف تر از همه آينه هاست و روزم را روشن مي كند با اينكه هوا تاريك تاريك شده است.

رنگ صورتي سياه مي شود اما هنوز شادي ش زير زبانم هست.اگر مرضيه تو نبودي آن روز توي دانشگاه من مي مردم.حرف كه مي زني/وقتي مي فهمي آدم را /روز آدم روشن مي شود با اينكه آسمان پر از ابر سياه است.

گل سرخ و سفيد و ارغووني!

منو همرات ببر گر مي تووني.

منو همرات ببر منزل به منزل

كه شايد در سفر چندي بموني!

به قول ر.م(جاسم) آدم نبايد همه چيز را بگويد.اما وقتي شب آدم همينجور با خودي روشن است خواندن اين شعرها وقتي عطر زن توي اتاق مي پيچد خودت را هم روشن مي كند.

صبح ها هم خود به خود روشن اند.بايد از ليلا و آنتونيا هم ممنون بود به خاطر اعتمادشان و لطفشان.و همه ي آن بچه هايي كه با موهاي سياه و چشم هاي آبي و بونجورنو گفتنشان

آدم را روشن مي كنند.بعد تو مي رسي مريم.اين باران چه چيز خوبي است.دالون با صداي زشت من كه انگليسي را با لهجه ايتاليايي مي خوانم.و خنديدنت كه همه ي خوبيهاست.

و آن كوچه قشنگ و خانه هايش و تو كه تنها كسي هستي كه رك مي گويم دلم مرد مي خواهد اما مي ترسم.و تو مي داني از چه.و "ر" را نفرين مي كنم.نفرين نمي كنم كه بعدي برسرش بياورد همه آن دردها را.مي گويم پشيمان شود و نتواند برگردد.با بستني ي يخ زده و اب دماغي كه از سرما و گريه راه افتاده.جدا كه مي شوم حتي آن ترافيك وحشتناك هم چيزي از اين نور شيري رنگ كه توي سرم وول مي خورد كم نمي كند.

اگه فقط يكي از شماها نبودين من چي كار مي كردم؟!

2007-02-04T21:22:00.000+03:30

چه خوب كه فهميده م مي ايي و اينجا را مي خواني.خوب كه نه.عادت هاي من را كه مي داني.اينجا هم مدام بايد نق و نوقهايم را بخواني.حتمن توي دلت مي خندي.نه.مسخره م مي كني.تنهايي م را به رخم مي كشي.خوب حق داري.هيچ چيزمان شبيه ديروز/ماه پيش/سال پيش/سه سال پيش اين موقع ها نيست.حتي من هم.ديدن تو خالي از لطف نبود.ژوژمانتان عقب افتاده بود نه؟من و ساناز و سيامك توي همان راهرو بوديم.نزديك همان ديواري كه كارهاي تو بود.من را نمي شناختي.خوب بازهم مثل هميشه حق داشتي. ترم اولي بودم.اين را بايد از آن پنتكس اسقاطي مي فهميدي كه نفهميدي.توي گوش هر سه مان اين بود:
So if you want to love me
then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain
نگاهمان كردي و رد شدي.بعد دوباره دوباره دوباره...انقدر كه يادت رفت بقيه كارهايت را بچسباني به آن ديوار روبرو.از صدقه سر ديوار شما بود كه مميز را ديدم.حالا كسي بود يا نبود بالاخره انقدر اسمش را شنيده بوديم كارهايش را توي كتابهايمان ديده بوديم كه دلمان مي خواست ببينيمش.تو به چشمهاي گرد شده من خنديدي.يادت هست.بعد از آن هر وقت افتاب بود تو هم بودي من هم بودم.راستي توي وبلاگ قبلي يك چيزي نوشته بودم درباره ت.مثل هميشه اين نوستالژي لعنتي زده بود به دلم."ر" تمام شده بود.نگو از اولش هم مي دانستي كه دروغ است.هيچ كس فكرش را نمي كرد.چند وقت پيش يك نفر با تعجب پرسيد:چهار سال با هم؟دلم مي خواست مي نشستم همه چيز را برايش مي گفتم.مي گفتم كه تو از همان روز كه رفتم و منتظرش شدم تا تو ببيني و بي خيال شوي مي دانستي كه شك كرده م.هم سن بوديد.اما تو بلد نبودي پياده از اين سر شهر بروي آن سر شهر.تو بلد نبودي هول شوي.فكر مي كردم از سر با تجربگي است.نمي خواهد الان توي دلت به اين همه بچگي و بلاهت و هر چيزي كه اسمش هست بخندي.مي دانم.بدي اين وقتها اين است كه فقط يكبار اتفاق مي افتند.تكرار شدني نيستند براي همين مي خواهم هر چزي كه يادم هست بنويسم..ياد آن تابلوي بي اسم افتادم.گفته بودي به خودت قول داده اي يك وقتي رويش اسم بگذاري.هنوز هم بي اسم است؟.شبها خواب راه پله ي دوم را مي ديدم.هميشه هم تعبير مي شد.سال آخرت بود ولي هميشه بودي.تغيير رشته م را كه دادم و رفتم مدام خواب مي ديدم كه تو داري از پشت آن ميله هاي سبز به دستهاي ما نگاه مي كني.بعد از يك ماه يادم رفت.سرپاييني سهيل هم ديگر يادم /يادت/يادمان/اردوي ياسوج/بوفه بالا هيچ چيز را روشن نكرد.فقط ياد مجسمه هاي انگليسي مي افتم و پس گردنت كه هميشه تميز بود و موشك پسرهاي نمايش كه پشتشان براي "ر" امضا درست كردي.هيچ وقت هم نفهميد كار تو بود.مطمئنم پنج ماه است كه ديگر با آن امضا كاري ندارد. آن تو آن ايمان آن روز آن پله هاي دو تا يكي تمام شده اند.اما خودم را نمي دانم. يه چيزي بگم.آينه هه شكست.فقط قابش مونده.كليشه نبودها.يه آينه ي واقعي شكست.منم خيلي بزرگ شدم.آن موقع ها هنوز اسم اصفهان را نشنيده بودم.شانس آورديم.دو ماه بعدش بود.اصلن اين زمستان همه ش پر از ياد است.پر از آدم.پر از آينه دق.آخر سر بي خيال شيراز رفتن مي شوم.از توقف اصفهان مي ترسم..باور نمي كني؟.

2007-02-03T10:41:00.000+03:30

اميد درودي نيست...
اميد نوازشي نيست...

آنها دو نفر هستند و يكي اصرار دارد پياده شود و در تاريكي بي مهتاب;اطراف حتي
سياه تر از جاده اي است كه اين طور ماشين دارد آن را مي بلعد.آن يكي كه اصرار
به ادامه سفر دارد دليل كافي ندارد كه ديگري را به ماندن تا رسيدن ترغيب كند
و آن يكي كه مي خواهد پياده شود اين طور استدلال مي كند كه وقتي فرق جاده و مقصد
چندان مشخص نباشد ادامه سفر خيلي هم جالب نيست.يكي پياده مي شود و ديگري به
تنهايي راه را ادامه مي دهد و حالا كه از هم دورتر مي شوند فرق جاده و مقصد
را بهتر مي فهمند.هم آنكه رفته است و هم آنكه مانده است.
-------------------
اين روزها حالم خوب نيست.شايد دليلش مريضي مامانم باشد.نه! بيشترش افسردگي
كوفتي قبل از پريود است.نمي دانم هزار جور دليل دارم.اما دلم مي خواهد حرف بزنم.
و كسي نيست.دلم به اين آلبالوهايي خوش است كه جلويم گذاشته م و هي انگشتهايم
را ليس مي زنم.كتابهايم را ورق مي زنم.هي تاريخ هاي جورواجور مي آيد.اشتباه
بزرگي است كه اول كتابها را تاريخ بزني.نشانه دارش مي كني.برايش قصه مي سازي.
براي همين پشت هيچ كدام را تاريخ نمي زنم.بچه شده م.لج مي كنم.قهر مي كنم.
حوصله شيراز رفتن هم ندارم.مي خواهم توي خانه بس بشينم.انگار پير شده م.
دارم فرسوده مي شوم.و زودتر از همه هم سلولهاي مغزم پير شده اند.دلم مي خواهد
شعر بخوانم.بلند بلند.براي خودم.
طرف ما شب نيست/صدا با سكوت آشتي نمي كند/كلمات انتظار مي كشند.
خداي مهربان بي برده ي من جبركار و خوف انگيز نيست.
من و او به مرزهاي انزوايي بي اميد رانده شده ايم.
اي هم سرنوشت زميني ي شيطان آسمان!تنهايي ي تو و ابديت بي گناهي;بر خاك خدا گياه نورسته اي نيست.
حافظه م مختل شده.تاريخ ها را عوضي مي گيرم و دلم مدام شريني هاي عيد مي خواهد.
هيچ آرزوي بزرگي ندارم.و از اين تلفن هاي پي در پي متنفرم.دلم نمي خواهد شماره
تان بفتد و بفهمم كدامتان هستيد.دلم همان تلفن قديمي هايي را مي خواهد كه نمي دانستي چه
كسي پشت خط است و غافلگيرت مي كردند.خسته م.خوابم مي ايد.از آن خوابهايي كه وقتي بيدار مي شوي از تاريكي پشت پنجره نمي فهمي شب است يا اول صبح...همين.
عقده دارم.عقده چي؟نمي دانم.مرض دارم با يك عالمه گريه.براي خودم.براي او.
مي دانم او گريه ندارد.چيزي از دست نداده.دلم نمي خواهد سر خودم را كلاه بذارم.
ديگر دوسش ندارم و نمي دانم چرا يكهو همه چي اينجوري شد.نگوييد حكمتي بوده كه ديگر حالم را بهم مي زند.ما كه تا الان خيري نديده ايم هر چه بوده شرش گريبانمان را گرفته.كفر مي گم؟اينا كفره؟خفه بشيد لطفا.
مدانم كس شعر گفتن استعداد نمي خواهد.حتي نيازي نيست برايم وبلاگ را تعريف كني.بي تعريف
بهتر است.حداقل دليل موجهي براي خودت داري.
مي خوام برم.تا كي؟نمي دونم.شايد يك ساعت ديگه حالم خوب شد اومدم.شايدم رفت تا.....

2007-01-31T20:44:00.000+03:30

هنوز ته مانده هايي از خاطره هاي خوب سالهاي قبل توي سرم/زير زبانم هست.به خدا راست مي گويم.بوي خنكي/مزه خنكي مي دهند.همه چيز تويشان هست.مثلن اولين باري كه يو آر بيوتيفول را شنيدم حالم خوب بود.توي ماشين همكلاسيم/زير پل صدر/و آن ترافيك عظم.دي ماه بود... يا اولين باري كه "دنيا ديگه مث تو نداره" را شنيدم آخراي اسفند ماه بود.بوي عيد/خوبي/خنكي هوا همه چيز با هم و درختهاي وليعصر و شلوغي سر پل/براي همين است كه هر وقت به گوشم مي خورند تنم مور مور مي شود.مثل امروز/يك جور خوبي پيچيد توي هوا.استرسهايم كم شد/ و نا خوداگاه لبخند زدم.از همان هايي كه توي عكسم هست.يك جور رضايت و اميد توي هوا بود...مي گويم بود چون زود ته كشيد/همه اينها را توي توي مطب دكتر مي نويسم و مي ترسم.از درد/سفيدي چشمهايي كه سياه و زرد شده اند/غده/پرتو/پرتوهايي كه گرما ندارند/ و من مي ترسم.مدام خودم را توي صندلي جمع مي كنم و نمي توانم نفس بكشم.مي ترسم از اين ذره هاي غريبي كه توي هوا موج مي زند...

2007-01-30T10:01:00.000+03:30

جرات نمي كنم كه زياد به دلم وعده بدهم.هيچ چيز نمي گويم و حتي خيلي كم نگاهش مي كنم-خودش مي داند؟-تا بلكه خود را از يك سرخوردگي عميق حفظ كنم. و نمي دانم بايد چه كار كنم.فقط اميدوارم آنقدر با ذكاوت باشد كه بداند با خودش هستم.تا مراقب باشد.اين كه قابليت داشته باشي تا بزني حس خوبي بهت مي دهد."م2" مي گويد كه من دارم ولي خودم نمي دانستم.خوشحال مي شوم اما مي ترسم كه اشتباه كرده باشم."م1" ديگر حالش بهم مي خورد كه انقدر اسمش را مي آورم-حالا فقط "م1" است كه مي داند چه كسي را مي گويم.هيچ كس نمي داند كه چقدر اين موقعيت ها براي من بيش از حد وسوسه انگيزند.مثل بوي شكلات كشي هايي كه در پنج سالگي خوردم.مثل بوهاي عجيب و غريبي كه از فكر ديدنش توي سرم/اتاقم/دفترم مي شنوم.

2007-01-27T11:58:00.000+03:30

براي مريم

باور كن سهم من و تو اين نيست كه هر وقت هر كره خري دلش خواست بيايد بعد هر وقتم دلش خواست برود.مي داني تقصير ما نيست كه چهار سال مي گذرد بعد به اندازه ش

پوستمان كلفت نمي شود اگر هم بشود زيرش پر از عصب است.عصبهايي كه حتي با يك سوال مسخره هم بهم مي ريزند.تقصير ما نيست كه مدام همه به هم مي رينند بعد هم آخرين لحظه كه دارند راهشان را كج مي كنند همه چهار سال /پنج سال نه ده سال را مي كوبند توي صورت آدم.بيا فكر كنيم زياد بوديم.جلو بوديم.براي همين به "گ" "ا" "م" تو و خودم مي گويم تنهايي با استرسش مي ارزد به بودن يك جا كش كه هيچ وقت نمي فهمي از كجا؟براي چي؟/بازم مي گم سهم من وتو هيچ كدام اينها نيست حتي اگر بعد از ده سال باشد.تو فكر مي كني دارد مي گذرد و اين گذشتن ردش مانده.ميروي موهايت را رنگ مي كني يا من مي ترسم حتي اين پسر بچه دو ساله را بغل بگيرم.اتفاقن اين چند روز مدام به اين "رابطه" فكر مي كنم/اتفاق عجيبي است/تنها چيزي است كه يكهو از روي معده_الكي هايش) از هيچ مي آيند.بعد شبيه يك دايره مي شود كه هر لحظه به محيطش اضافه مي شود.من دلم را به اين محيط كه فقط يك مشت ك...كش به قطرش اضافه مي كنند خوش نمي كنم.نه مي توانم بيرون بمانم نه داخلش...باور كن چيز غريبي است وقتي هم كه يكي كم مي شود اثرش را فقط تو كه بغل دستي اش بودي مي فهمي/بعد آنهايي كه اضافه مي شوند مي گويند كه چقدر خالي كنارت توي ذوق مي زد.از بس كه چشمهات را مي گرداندي.براي همين مي گويم خوب است بسته باشد و حق خودمان ندانيمش.

2007-01-24T13:00:00.000+03:30

هواي خوب بغل بغل

روز تولدم برف مي ايد و اين اولين برف سال است و همه توي كوچه اند.برف روبها
داد مي كشند و ماشينها ليز مي خورند و راه بندان شده و شهر يك جور خوبي شلوغ
پلوغ و خوشبخت است.انگار تمام دنيا ان روز را به خاطر تولد من جشن گرفته ند.
خاطرات پراكنده

2007-01-20T13:58:00.000+03:30

قرار نيست كه آدمها همه از هم خوششان بيايد كه.ده روز است انگاري قطع شده م از اين پروانه.خوب احتياج به يك دوست خوب دارد.كسي كه خوب مي داند.من هم شايد بدانم ولي نمي توانم.دوست دارم كه باشم ولي حقش بيشتر از من است.ساناز مي گويد خاك تو سرت با اين اعتماد به نفست.اما به نظر من ربطي به هم ندارد.من خيلي فيلمها را نديده م.و اصلن نمي توانم به خوبي اين روبرويي ها بنويسم.حتي يك كلمه م هم مثل شما روبرويي ها نمي شود.بعضي وقتها از اينكه توانسته م ببينمتان/صدايتان را بشنوم احساس غرور مي كنم.جدي مي گم ها!شما ها خيلي خوبين.ولي پروانه!چون فهميدم حوصله ت را سر مي برم بي خيال شدم.خيلي بده كه فكر كني كمي.شايد دو سال ديگه منم بتونم خوب حرف بزنم.و براي خودم يك جور شيوه خاص داشته باشم.آدم بايد از مصاحبت با طرفش لذت ببردآدم بايد براي طرفش فايده داشته باشد_من هم كه هنوز برنامه كودك مي بينم و دمرو

كتاب مي خوانم و خوب هم نمي نويسم_در نتيجه اينجوري بهتره كه ساكت باشم.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

چقدر بد! هر چه فكر مي كنم كه چرا آدم موثري نيستم نمي فهمم.مي دانم ها.ولي قانع نمي شوم.مثلن من اهل فداكاريهاي قلنبه م. و كارهاي كوچك بلد نيستم.نمي دانم كي به من احتياج دارند/اصلن مگه به من احتياج هم دارند؟دلم مي خواهد محبوب باشم.پررنگ باشم.به قول باباهه: تو با اين روحيه و منشت از اونايي مي شي كه مرده زنده بودنت فرقي نمي كنه.مثلن حالم خوب بودها.دوباره ريدم به اعصابم.به درك.حتي همان دو سه نفر هم خيلي برايشان فرقي نمي كند.خوب آدم چقدر سر خودش كلاه بگذارد؟دلم مي خواهد خوبي هايم ديده شوند.هر چه سعي مي كنم تاثير ندارد.به جهنم.من كه ازم گذشت اينام روش.اما هر چي فكر مي كنم مي بينم هميشه بيشتر از اوني كه بايد بودم.فقط يه كم خوش اقبالي بايد

چاشني ش مي شد كه نشده.من نه اسمم _م_است نه ساكتم-نه عجيب.من فقط مي خندم.ته مانده حالم خوب است....نسيم خانم تقصير خودت است.توقع ت زياد است.

پ.ن: چون تا چند روز قراره حالم خوب باشه اين رنگي بمونه/فرداي روز تولدم عوضش مي كنم/دو نقطه دي.

2007-01-19T23:49:00.000+03:30

خداحافظ 07636223604

خداحافظ 09128489

خداحافظ660...

خداحافظ جزيره

خداحافظ ابو

خداحافظ دانشگاه

خداحافظ گريه/طعنه/شك

break up!

من كه مريم وفرزانه نيستم/عسل و افسانه نيستم

تو نسيمي؟

من كيسه فريزرم/بادم كن /بعد هم بتركان

ديدي؟نفست انقدر بوي تنم را مي داد كه خجالت كشيدم...

2007-01-16T16:26:00.000+03:30

پی نوشت فوری: کی حاضره فردا حدود ساعت 3 عصر بیاد با من پیاده روی؟/از عزیزانی که غرغرو تشریف دارند خواهش می کنم که نیان/اگه امتحان دارین استرس دارین کار دارین می خواین زود برین نیاین/بریم بچرخیم/حرفای خوب بزنیم.حالمون خوب بشه/
برای اطلاعات بیشتر با منزل تماس بگیرین لطفن./

2007-01-14T12:21:00.000+03:30

I'll hold on to your heart.I wouldn't cry for anything

سلام.خوبي؟چه سوال مسخره اي.از مرده كه نمي پرسن خوبي؟.قرار نيست همه حرفها را اينجا زد.اما نمي شود بايد يكجوري ريختشان بيرون.نثل استفراغ.اما خوشبوتر.اي نظاره ي شگفت/اي نگاه ناگهان/اي هماره در نظر/اي هنوز بي نظير/.يادتان هست كه؟سه سال پيش توي ماشين.خيابان دامپزشكي/رفته بوديم از خانه همكلاسيم آزاده آرشيوم را بردارم.چه دروغي...بابا من به همان سادگي كه آن روز به تو دروغ گفتم چند روز پيش به يك نفر ديگر هم دروغ گفتم.آن هم توي ترمينال.ازادي/دامپزشكي/هاشمي/خيابانهاي خوبي نيستند.به ما چه؟كوچه هاي تنگ و تاريك.دخترهاي چادري.پسرهاي غيرتي.خودت گفتي:ببين! اينها به درد عاشق شدن مي خورند حيف كه...و نگذاشتي من دنباله حرفت را بگرم.محكم بود.كه بگويم كسي كه فكرش تو را مجبور كرده تا تهران بكوبي بيايي و با من اين چنين مهربان و محكم باشي خانه شان همين جاست.آنقدر خوب است كه من برايش مي ميرم.فقط عيبش به چشم شماها اين است كه بلد نيست لباسهايش را ست كند.كف خانه شان سيمان است لابد.پتوهاشان بو مي دهد/بوي تايت و شفيد كننده.روي ميز آشپزخانه شان گلدان پلاستيكي مي گذارند و حتمن توي يكي از اتاقهاشان از ان عكسهاي بيست سال پيش خميني چسبانده اند.آن شب جرات نكردم بگويم كه تو ماشين را سر كوچه آنها پارك كرده اي/من آرشيوم را از مامانش كه از من بدش مي امد گرفتم.و تو تعجب كردي از دوست مهربانم.ترسيدم چون نمي دانستم شما چه مي خواهي.مي بيني حالا نمي توانم تو خطابت كنم.اما توانستن آن عادت گند"پدر گفتن" سه تاي ديگر را از سرشان بندازم تا بشوي بابا.مهربان و دروغگو مثل من.به همين راحتي.مي خواهم الان با ابهت باشي نه مهربان مثل آن شب قبل از مردنت.كه نصيحت كردي به شيوه خودت:دختر !يا دوستش باش يا هيچي.بين دوست با شوهر فرق زياده.كج نرو.و من آنقدر به حرفهايت گوش دادم تا مرد.خشك شد.طلسم شد.من سه سال است نمي توانم ببينمت تا بهت بگويم كه عاقل شدم و گند زدم.و ديگر مثل آن شب نيستم كه بعد از يك ماه آمدم خانه/نشستي لبه تخت و گفتي تمامش كن.يا خوب باش و دوست يا برگرد.و من هيچ كدام نبودم.اين چند روز بارها خواستم بيايم.از كوير سوت و كور تا مرا صدا زدي/ديدمت ولي چه دور/ديدمت ولي چه دير/خسته ام از اين كوير/اين كوير كور و پير/اين هبوط بي دليل/اين سقوط ناگزير.به خدا...مثل تو.به همان خستگي شب قبل از مرگ.مثل آدمهاي نفس بريده كه ديگر براي زندگي كم اورده اند.و ديگر چيزي در آستين ندارند تا برايمان رو كنند.اي تويي در ان طرف پشت ميله ها رها/اين منم در اين طرف پشت ميله ها اسير/دست خسته ي مرا مثل كودكي بگير/با خودت مرا ببر/خسته ام از اين كوير...فقط يك معجزه كافي است تا ناگهان آدم دستش را كه روي ان سنگ سرد و خيس مي گذارد فرو برود/آن طرف واقعيت دروغ/نمي دانم ان طرف هوا/خاك/حال/آينده و من برگردم به گذشته و با هم برويم عروسك بخريم و تو اسمش را بگذاري سارا.بابا من دروغ گفتم.همه چي رو.و دوباره آنروز بين آنهمه دود و ماشين و بليط ساعت پنج ذروغ گفتم.خانه همكلاسيم آزادي نبود.همه ان سال دروغ گفتم كه از اصفهان و ميدان امامش بدم مي آيد.توي دلم داشتم مي گفتم آن پسري كه سر بن بستشان ايستادي يكروز قبل از كنكور امد/همه اصفهان و قطارش/سي وسه پل و قليانش/اردويش را با دانشگاه و درختهايش را/كه حالا من همه شان را مي شناسم/دختر را/كه عجيب بود و ساكت را بي هوا ريخت روي دامنم. و من يك سال تمام نقشه هايت براي اصفهان رفتن را پوچ كردم.بقيه ش را يادم نيست.فحش بدهم؟به خودم؟به او؟يا به انهايي كه اين را مي خوانند و همه چيز را اشتباه فرض مي كنند و يادشان مي رود من فقط مي خواستم براي پدرم/بابام/كسي با من فقط يكبار بادكنك بازي كرد نامه بنويسم.يادشان مي رود كه مي خواستم براي كسي نامه بنويسم كه فقط يكبار مرا روي شانه هايش گرفت و برايم شعر خواند و آن بالا دست هيچ كس حتي ان دوتا برادر لندهور هم به من نرسيد.من دروغ گفتم.ببخشيد.آزاده اينا خونشون آزادي نبود فقط اسمش آزاده بود...

2007-01-13T10:12:00.000+03:30

زندگي از اين قرار است;آدمهاي به درد نخور را ستايش مي كنند.

ياسمينا رضا

2007-01-08T09:28:00.000+03:30

بالاخره امروز صبح تونستم از رختخواب بيرون بيام.
از بعد از نيمه شب پنج شنبه 14 دي ماه تا خود امروز
صبح از يه استرس و اضطراب بيخودي دارم به خودم
مي پيچم.مثل فلج ها فقط مي تونستم بخوابم.جز روز
جمعه براي يك ساعت و شنبه براي دو ساعت تونستم
برم بيرون از خونه/بقيه روزا و ساعتا تو تخت خوابيدم
يا نشستم و هيچ كاري نكردم.
قرار بود به يك نفر زنگ بزنم و تشكر كنم از بابت
لطفش/قرار بود زنگ بزنم از دل يه نفر يه ناراحتيه
كوچولو رو دربيارم/و خيلي كاراي ديگه تا الان موفق
نشدم انجامشون بدم.
نمي دونم چرا و از كجا اومد.من اصولن استرسي هستم
ولي نه اينقدر!حتي از پنج شنبه ناهار كه آرامش
داشت نتونستم آروم بشم/هر دونه چيپس مثل آهن
داغ بود كه پايين مي رفت/جمعه/شنبه/....هم
همينجور.فكر مي كنم براي كم شدن تپش قلبم و استرس
هفت تا ايندرال خوردم/انقدر زياد بود كه نزديك بود
از شدت رقيق شدن خونم پس بيفتم.و 12تايي آسپرين و
3 4 تايي مفناميك اسيد براي كم شدن درد ولي چه دردي؟
نمي دونم...حتي گوش دادن به آهنگاي دامبولي هم كاري نكرد
از گوگوش و قميشي و عليزاده و ناظري هم كاري برنيومد:(
همه ي اتفاقاي بد ميان جلو چشمم رژه ميرن و من ميترسم
بعد گريه مي كنم و جيغ مي زنم.هرچقدر مامانه
مي پرسه چته؟جيغ ميكشم/نميدونم چراااااااااااااااااااا؟

فكر ميكنم لوك خوش شانس بتونه موثر باشه ولي نيست.

شايد اگه يه نفر زنگ مي زد حالمو مي پرسيد خوب مي شدم/

ولي كسي زنگ نزد/فكر مي كنم دارم مي ميرم/يه جورايي نزديكه

هر چي به خدا التماس مي كنم كاري نمي كنه...ياد يه تيكه از

پدرو پارامو افتادم.وقتي ميگل مرد پدر براش درخواست

آمرزش نكرد/ولي تو خلوتش به اين فكر كرد كه چه فايده داره؟

تعداد آدمايي كه واسه آمرزشش دعا مي كنن خيلي بيشترن/پس

بخشيده مي شه/

حالا هم هر چي من بگم خدا منو بميران كاري نميكنه چون يه نفرم/

ولي اگه همه شما با هم دعا كنين يه چيزي مي شه...پس همه با هم

بگين كه من بميرم...اينجوري همه چي خوب مي شه/
يه راهكار بدين خواهشن...

2007-01-05T15:08:00.000+03:30

بالا

بالا

بالا

دختر نرو بالا
مي افتي ازو بالا

بالا

بالا

بالا

بالا

بالا

گومب!!!

نگفتم؟

2007-01-02T15:07:00.000+03:30

اعتراف?يا هر چيز ديگه

سال اول دانشگاه كه بودم مي خواستم ازدواج كنم.خيلي دلم مي خواست/شايد چون بهترين انتخابم بود.و هست.نشد يني نمي شد/فكر مي كردن كله شقيم ولي نبوديم/انقدر نشد تا شديم.يني نفهميديم چه جوري مي شه همه رو راضي كرد/انقدر به مطمئن ترين انتخابم شك كردم تا رفت.
گذشته/به قول گلي ترقي:دلتنگي براي گذشته مثل عشقبازي با زني مرده ست./ديگه جزيي گذشته شده/انقدر زود تبديل به يه خاطره و حسرت شد كه نفهميديم اين چار سال چطور گذشت.شايد من نتونستم اولويت هامو تشخيص بدم/مي خواستم برم و يه كسي بشم/مي خواستم همه چيز داشته باشم بعد برگردم.اما بازم به قول ترقي:نمي دونستم عشق منتظر آدماي جاه طلب و مغرور نمي مونه.خوب نموند ديگه.
نمي دونم يه جور حس از دست دادن دارم/خيلي وقتا يني هميشه تونست جاي خيلي ها رو حتي خودمو واسم پر كنه من اما نه...از آدم پارانوييدي مث من كاري برنمياد.مرداد ماه انگار همين ديروز بود كه مي گفت نرو/بمون.ولي من خودخواهي كردم.يني...يني هيچي/يني بي خيال.

پ.ن1:اصلن مي گم اين وبلاگ به چه دردي مي خوره وقتي نمي شه توش گريه ت رو نشون بدي؟يا بگي انقدر اشك هست كه هيچ جا رو نمي بيني!!!نمي شه صفحه مانيتور رو پاره كرد...
پ.ن2:مي دونم خسته كننده ست بياييد مدام حديث نفس يكي ديگه رو بخونين.اما اين واسه من بهترين راه واسه خلاص شدن از احساساي خرابه...

خوب دلم تنگ شده/نمي تونم تحمل كنم...هيچ خبري ندارم و همين ندونستنه عذاب مي ده ديگه...

2006-12-31T20:02:00.000+03:30

بازي يلدا
بالاخره بعد ده روزي كه از اين بازي يلدا گذشت نمرديم و ديديم كه ما هم آره...بازي...قبل هر چي بايد بگم پنج تا خصوصيت كمه.من هر چند تا كه دلم بخواد مي نويسم.بعدشم چون نمي دونم بايد پنج تا چي از خودم بگم/يني فكريه؟شخصيتيه؟چيه؟از همه چي مي گم كه راضي باشيد وقتي اين صفحه رو مي بنديد.
1- از كتاب/شلوار جين و روسري خريدن خيلي خيلي خيلي لذت مي برم.
2- آدم بي حوصله و موديي هستم.به قول مامان بزرگه:كون يه جا نشستن ندارم.واسه همين مي شه گفت نصفه نيمه م و كار تموم شده ندارم.
3- اشكم دم مشكمه
4- از اصفهان/و اونايي كه دوسش دارن و ازش تعريف مي كنن به شدت بدم مي آد.
5- از حد و مرز متنفرم.مثل قانون همين بازي كه مي گه پنج تا و من الان اين قانونو مي شكنم تا بفهميد كه قانون شكن هم هستم و جر زن.
6- دوس دارم محتويات استفراغمو نگاه كنم!
7- ددري هستم اساسي و عاشق مسافرت و زمستون و برف و از گرما و تابستون متنفرم.
8- زيادي رومانتيكم و احساسات عشقولانه م زياده! واسه همين تجربه هاي عجيب غريبي دارم.
9- خيلي گير مي دم اونم گير سه پيچ.
10- از آدم دروغگو متنفرم واسه همين دوست كم دارم و موزيك خيلي خوبه واسم.زياد افسرده مي شم.از دندونپزشكي مي ترسم.موي خيلي كوتاه دوست دارم/هستم.واسه دوستام زيادي مرام مي ذارم.خيالبافم حسابي!
همين جا تمومش مي كنم وآها يه چيزي يادم رفت:از ورژن جديد هر چيزي بدم مياد
الانم مي خوام كه آرزو وسفالينه و واجك و شبهاي گراماتا وAir.

ادامه بدن.

2006-12-30T19:25:00.000+03:30

اشكهايم همين جور مي ريزد.تلويزيون روشن است و
من براي دومين بار در اين 22 سال مرگ يكي از
شخصيت هاي محبوبم را مي بينم.من از اين تيتر خبرها
بالا مي آورم.صدام اعدام شد.
هرچي كه توي سرم مي آيد مي گويم:ديوسها/پفيوزها
مادر قحبه هاي بي پدر! به چه حقي ديكتاتور محبوبم را
اعدام كرديد.مي زند به سرم كه يك ميل پر از ناسزا و
اعتراض براي كاخ سفيد بنويسم.
ما توي جنگ نه از دست داديم نه بدست اورديم.به قول
مامانه بيشتر بهمان خوش گذشت.براي همين هم
نمي خواهم به تصوير عزيزي كه از صدام داشتم لطمه
بخورد.حالا هي خبر مرگش را چاپ كنيد.عراقيهاي
احمق شادي مي كنند.و يك مشت خانواده شهيد و جنگي
ديوس شيريني پخش كنند.من از بوش متنفرم.براي همين
حاضر نيستم هيچ وقت پايم را توي آمريكا بگذارم.چيه
مي خنديد؟حتمن مي گيد كي رات مي ده؟بخنديد.اما من هيچ
وقت از مرگ كسي ناراحت نمي شم.وقتي پاي بهترين و
محبوبترين شخصيت زندگي م در ميان باشد.بعد از بابام و صدام
به طرز عجيبي از شارون خوشم مي آيد.
باز هم مي گويم صدام براي من نمي ميرد.تو زنده اي حسين...

2006-12-30T13:43:00.002+03:30

خوشحالم كه موبايل ندارم.يني مي دانم داشتن و نداشتنش فرقي نمي كند.
هيچ كس نيست كه زنگ بزند.چه فايده دارد وقتي مي داني قرار نيست
كسي سه صبح زنگ بزند تا بگويد:خيلي ماهي...و من مطمئن شوم كه
ماه بودن به چشمهاي رنگي نيست/به موهاي بلند/اصفهان و ساكت بودن.
چه فايده وقتي هيچ كس نيست تا زنگ بزند و هي بپرسد كه كجايي؟چرا نمي رسي؟
وقتي هيچ كس نيست تا همان جاي هميشه بشيند و بشمارد تا من برسم.
من ديگر نمي رسم.

تو را چه مي شد اگر فقط كمي بيشتر صبر مي كردي؟از نفرين من
فقط مي ترسيدي كه به قول خودت گند زدي به زندگي م.سه سال و
هفت ماه حيف شد.مرضيه موقع خواب مي گويد سعي كن به ياد نياري
مگر مي شود؟اينجا را هم بلد نيستي.پس نمي فهمي كه چه گفته م.
اسهال دارم و هي بالا مي آورم.اگر بودي مي رفتيم دكتر.نوازشهايت
آدم را آرام مي كرد.و من عقده دارم حالا.عقده محبت تو و هي بين
ديگران دنبالش مي گردم.از زار زدنم تعجب مي كني.التماس مي كنم و
لذت مي بري.برايم مهم نيست كه دارم مي رينم به خودم.فقط مي
خواهم لحنت ملايم شود تا دلم خوب شود.اما هي صدايت را بالا مي بري.
دلم مي خواهد بدانم تنهايي يا نه.همين.چيزي كه هيچ وقت نمي فهمم.

2006-12-29T20:41:00.000+03:30

خواب ديدم رفته م تا از كمد شالم را بردارم/نبود.
هر چه مي گشتم نبود...مي خواستمش و دلم بدجور ميزد.

رفتم سراغ سبد لباس چركها/آنجا هم نبود.توي لباسشويي را نگاه كردم.

آنجا بود.دست بردم تا برش دارم.اما گهي شده بود.انگار ده نفر با هم...

. رويش ريده بودند و همين طور ازش نجاست مي چكيد
نشان مامانه دادمش/ساكت بود و فقط زل زده بود.
و من هي بيصدا داد مي زدم كه قرار دارم و همينو مي خوام....بيدار شدم هوا تاريك بود...

2006-12-24T19:42:00.000+03:30

هي صداي آب مي آيد/صداي موج...
وصداي جيرجيرك و من از طوفان دريا مي ترسم.
دستش را مي گيرم كه بيرون نرود.حوصله ندارد.
مي بوسدم و مي رود.دراز كشيده م اينجا.چشمهايم
نيمه بازند.مي خواهم بيدار بمانم تا بيايد.
كنارم دراز مي كشد و اسمم را آرام توي گوشم تكرار مي كند.بيدارم.سرم را روي بازويش مي گذارم..
دلم مي خواهد تا آخر دنيا همينجا بخوابم و هي توي گوشم اسمم را بگويد
صبح كه بيدار مي شوم نيست/مي ترسم كه رفته باشد.
-شبا چه زود مي خوابي؟
-ترسيدم نباشي...
-(با خنده)من هيچ وقت از پيشت نميرم.تو گل مني.

فكر مي كني وقتي شازده كوچولو برگشت سياره ش
گلش كجا بود؟

2006-12-22T18:54:00.000+03:30

شب يلدا عاشقانه نبود
هميشه با صبر انارها را دانه مي كند و و هزار جور رنگ و بو مي پيچد توي سرم.
مي دوم توي حياط/بابام هندوانه و كدو خريده و برادرهايم هن وهن كنان كيسه هاي
اجيل و ميوه را مي كشند.بابا به اسم مهمانها دو نفر اضافه مي كند و وانقدر بلند مي
گويد تا مادربزرگم كه توي اتاق تسبيح مي اندازد هم بشنود.آنها هر سال سر بودن و
نبودن اين دو نفر كه نمي دانيم الان كجاي ارض موعود دارند دنبال هندوانه شب يلدا
مي گردند دعوا دارند.روشن و دانيال همسايه ي يهودي سي ساله مان هستند.همه فك
و فاميلشان رفته اند اسراييل و فقط انها مانده اند.هر شب يلدا وعيد برايمان غذاهاي سنتي
شان را مي پزندو همه مي خورند جز مادربزرگم كه معتقد است غذايشان نجس است.
روشن كمك مادرم ميوها و شريني را مي چيندو مادربزرگ بشقابش را جدا مي كندو
بابام هي چشم غره مي رود.يك سال هيچ كدام مهمانها نتوانستند كه بيايند/ما بوديم و
مادربزرگه و خاله كوچيكه و روشن و دانيال.فال حافظمان را گرفتيم/برف مي باريد
و من و خواهره پشت پنجره ذوق تونل برفي كوچه را مي كرديم.روشن براي بقيه
از ارض موعود مي گفت/از باغهايش/و مادرش كه در نمي دانم كجاي اورشليم
خوابيده بود.دانيال برايمان از تورات خواند.آدم را ياد آن گوينده راديو اسراييل مي انداخت
كه غروبهاي جمعه به عبري دعا مي خواند.آنقدر حزن داشت كه اشك مادربزرگ
را دراورد.چيز بدي نبود:غزل غزلها/عاشقانه هاي سليمان بود.
بعد از آن سال هر شب يلدا مادربزرگم ازدست پخت روشن تعريف مي كرد
و از دانيال مي خواست برايمان تورات بخواند غزل غزلها/عاشقانه هاي سليمان...

*خيلي سال است كه از فال حافظ خبري نيست.عاشقانه اي نداريم و هندوانه ها مزه ي آن سالها را نمي دهد.

بشري اذالسلامه حلت بذي سلم/لله حمد معترف غايه النعم

آن خوش خبر كجاست كه اين فتح مژده داد/تا جان فشانمش چو زر و سيم در قدم

پيمان شكن هر اينه گردد شكسته حال/ان العهود عند مليك انهي ذمم

...

ساقي چو يار مهرخ و از اهل راز بود/حافظ بخورد باده و شيخ و فقيه هم

2006-12-18T17:17:00.001+03:30

عكس هاي قهوه اي...

با موهاي خيس از باران پاييزي

توي چشمهايم چيزي نيست

جز قطره اشكي مسخره

براي آن باراني قديمي

كه ديگر به تن نكردي

قول داده بودي يقه باراني ات را بالا بدهي روي

سنگفرش خيابان بايستي با موهاي خيس خورده

از يك باران پاييزي نگاهم كني براي اخرين بار

و براي هميشه بروي.

قول داده بودم روي نيمكت سنگي كنار خيابان

بشينم.توي يك اينه كوچك صورتم را نگاه كنم

آخرين قطره اشكهايم را با دستمال نمزده پاك

كنم و براي هميشه فراموشت كنم.

نه تو به قولت عمل كردي نه من/هردومان

با همين لباسهاي مسخره هميشگي خسته از

گرماي رفته تابستاني پشت سيمهاي پيچ در

پيچ تلفن مثل دوتا ديوار بدبخت همسايه روبه

روي هم ايستاديم.سخت ترين حرفها را از هم

شنيديم باور كرديم يا نكرديم خفه شديم لعنت

شديم و براي هميشه از زندگي هم بيرون افتاديم

نه با پاهاي لرزان روي سنگفرشهاي خيس خياباني

نم زده ان طور كه تو قولش را داده بودي و نه با

چشمهاي پف كرده از گريه آن طور كه من فكر

مي كردم.اصلن همه محاسباتمان غلط شد.مثل همان

جدول ضربهاي چرند هميشگي كه تو مي پرسيدي

و من خنگ بازي درمي آوردم.مثل سياهي زغال ماليده

شده روي استين يك رهگذر كه با عجله به سياهي مترو

سرازير مي شود.مثل اولين قطره باران كه روي

پشمهاي كپك زده يك سگ مي افتد.رفتن تو چرند و معمولي

و دردناك بود.آنقدر دردناك كه ديگر قرصهاي معده سبزرنگ

كه به شكم مي ريزم دردي از من دوا نمي كند.انگار

شمشير لعنتي زبانت را يكباره بدون آب قورت داده

باشم.بعد نشسته باشم كنار جوب ودائم آرزو كنم كه وقتي

همه حرفهايي كه (بدون به ياد اوردن همه كلمات عاشقانه ت(

پشت گوشي تلفن برايم رديف كردي بالا مي آورم دوباره

زخمم سر باز نكند و درد مثل سيل باور نكردني قورباغه هاي

هجوم آورده مزرعه اي خنك در يك عصر بهاري مغزم را تار

و مار نكند.من آرزو مي كنم و تو پشت ميز قضاوت لعنتي ت

بدون هيچ محاكمه اي من را به هفت بار اعدام محكوم مي كني

و عين رابين هود بيچاره به رودخانه پر از برگ و جلبك

مي اندازي.بعد لبخند مي زني و فكر مي كني توي داستان من

كسي هستي!.

لعنتي! بگو ديروز وقتي گوشي تلفن را روي سرم قطع مي كردي

.همان باراني خاكستري را پوشيده بودي.بگو

!!!Unknown!!!

2006-12-18T11:00:00.000+03:30

((من هنوزم خواب مي بينم))

مي بينيد؟هنوز هم هوايش را دارم.چرا بترسد؟اندازه ش همان است
كه از پانزده تا قرص سفيد بترسد.نه اينكه از حال و روز اين فندق
بي هوا كه از صدقه سر هسته/پرتو/پي ير كوري/نوبل/هيروشيما
حال و روز خوشش معلوم است.اصلن چرا بايد بفهمد كه هي دستها درد
مي كنند/پاها جيغ مي كشند؟/انگشتها نمي توانند روزهاي اين ماه را
بشمارند.
حتمن با خودش مي گويد مگر تا قبل از اينكه نگران مي شد جوابش
چه بود؟جز شك و بي اعتمادي.او حق دارد/اصلن خود حق است/
حق تر از انرژي هسته اي/مسلم تر از اين فندق كه با هر نفس كه
پايين مي رود تكان مي خورد و رنگ آن صورت توي آينه سفيدتر
از آن پانزده تا مي شود.سفيد مثل گچ.و روحي كه هي سبك مي شود
مثل اين برف...

2006-12-15T21:49:00.000+03:30

دوباره مي گم: خوبم/خوشم و از ديدن آدمهاي جديد ذوق زده م /
اندازه ي 4سانتي متر برف روي سرم نشسته بود قبل از آنكه بروم آب آلبالو را سر بكشم.همه چيز پيش مي رود اما يك جاي كار عيب دارد دوست عزيز كه وقتي مي گويم:رسالت...3*365+7*30+7 روز خنده وحرف از همه جاي اين شهر خودش را بهم نشان مي دهد.سرم را تكيه مي دهم به شيشه و هي بيخودي ابغوره ميگيرم.هر چه سعي مي كنم مزه شير قهوه ظهر/استيك گوشت/يا آب آلبالو را توي دهانم مزمزه كنم هي اين شوري اشك است كه نوك زبانم را قلقلك مي دهد.بعد با عجله تصميم مي گيرم فراموشي بگيرم...

با "ميم" و "سين" آهنگهاي درپيت گوش مي دهيم و هي الكي قر مي دهيم و بشكن مي زنم.توي دلم مي گويم كاش شب تمام نشود...

صبح يكجور درد مي پيچد توي قفسه سينه م وهي توي قلبم يك چيزي ذوق ذوق مي كند.اما دريغ از يك قطره اشك كوفتي.كم كم دارد ساعت سه مي شود و بايد سوار شوم.بيخودي اداي آدمهاي منتظر را درمي اورم.دلم مي خواهد يكهو سرو كله ت پيدا شود و مثل فيلم فارسي هاي دست دو همه چيز به خوبي و خوشي تمام شود..الكي قدم مي زنم و هي طولش مي دهم.چشمم به يك نقطه مي افتد كه هي نزديك مي شود.مثل تو راه مي رود/مثل تو كيفش را از جيبش بيرون مي آورد/نيشم تا بناگوش به رويش باز مي شود/با تعجب نگاهم مي كند و رد مي شود چون اشتباه كرده م.
مي دانم همه اين يك ماه فرجام خواهي خاله بازي بوده...بدون عجله سوار مي شوم....

2006-12-15T19:12:00.000+03:30

آدم عجولي م.هميشه با عجله تصميم مي گيرم/قضاوت مي كنم/تحسين مي كنم...
بيشتر از يك ماه است كه صبر كردن براي نتيجه گرفتن راتمرين مي كنم

ولي انگار جواب نمي دهد.خسته نشدم ولي يك جورايي فهميده م نمي شودوصله پينه كرد

*تا اطلاع ثانوي حوصله ي هيچ احد الناسي را ندارم.تلفن ملفن تعطيل مي باشد.

2006-12-11T13:33:00.000+03:30

مي ترسم از سرخوشيهايم بنويسم.مي ترسم بگويم كه چقدر دارد خوش مي گذرد/كه بي فكر و خيالم و هر روز بين اين همه برف پياده مي روم و خوش خوشك آواز مي خوانم در حاليكه دستهايم توي جيبهايم است.مي ترسم كه محكومم كني كه از نديدنت خوشحالم و از نبودنت.مي داني بدي دادگاه تو اين است كه همه كاره ش خودت شده اي.من حتي در اين دادگاه پا نگذاشته م.فقط حكمم را داده اي ديگران برايم بخوانند.من درخواست تجديد نظر مي دهم و بايد يك ماه منتظر بمانم.فكر كن كه چه ملودرام مسخره اي است.من با شاكي خصوصي م مي روم سينما و با هم ناهار مي خوريم و با خنده از هم جدا مي شويم. من محكمه اي ندارم چون شكايتي نداشته و ندارم.فقط از سنگسار مي ترسم.و اينكه هر كس از كنارم رد شود سري به افسوس تكان دهد يا به خانه ش دعوتم كند.و من هي پايين تر بروم.اما مطمئنم يك وقتي يك نفر مي آيد كه انصاف دارد و موهايش فرفري است.دادگاه ندارد.و دلش نمي خواهد دستهايش را توي جيب پالتوي من گرم كند و هيچ وقت از شصت دست راستم خوشش نمي آيد.من مطمئنم.

2006-12-09T20:53:00.000+03:30

تو حق داري.من اصولن آدامس نمي خورم.حتي اگر قرار باشد با هم از وسط اتوبان رد شويم.
من بلد نيستم حد وسط باشم.يني يادم نداده ند.براي همين هم گريه هام قشنگ مي شود هم خنده هام
به چشمت.قبلن ها مي خنديدم دلت يكهو مور مور مي شد.پس چرا آنروز تا خنديدم اشكهات ريخت؟
خوب بضي چيزها يكهو به دل آدم مي آيد.مثل آنروز/هر دويمان فهميديم كه .براي همين بود كه تا ثانيه
آخر ماندي و من چشمهايم را بسته بودم و توي دلم خدا خدا مي كردم كه مانده باشي؟
شايد اگر تعادل داشتم اين نبود.ولي آن وقت از تند تند حرف زدن و ادا و اصول خبري نبود.پس انتخاب كن:
خنده/گريه/شكلك/حرف يا نه تعادل بدون نسيم خل/بدون حسادت/دوراهي گنده و صاحب آن وبلاگ كه ...
كمي دورتر از من است. اصلن ديگر تو چه مي فهمي كه اولين برف يني چه؟اولين برف يني پياده همه ي اين شهر بي در و

پيكر را گز كردن/يني ساندويچ يك و تو كه يك بودي فقط نمي دانم چرا با من جمع نشدي؟خوب مي داني من فقط اهل شعار دادنم.
هر روز به "گ" مي گويم زنده گي بدون ديگري را عشق است.نصيحتش مي كنم كه مثل من باشد:
اشك اشك اشك براي اينكه خالي ام.كه مدام اين خالي را آن زير ميرها قايم مي كنم.و دروغ مي گويم به تو وقتي مي پرسي اگر
sms نيامد دوباره يك مي روم يا نه؟و مي گويم آره/چون وقتي بغض كرده اي آره گفتن راحت تر است.
چشمهايم را مي بندم و دعا مي كنم اولين برف را يادت باشد.كه مرضيه زنگ بزند.كه من به هر سوال تو هر شب دل
مي بندم و صبح سفيدي برف چشمم را مي زند.

2006-12-07T21:02:00.000+03:30

پاهامو دراز مي كنم و آرزو مي كنم كه برن توي زمين و
ريشه بشن/بعد اولين كاغذي كه گيرم مي اد رو پهن مي كنم
روي ريشه هاي قهوه ايم و مي نويسم كه دلم برات تنگ شده/آنقدر صادقانه اينو مي نويسم كه يه قطره اشك كوفتي از يه دونه چشم كه ديگه به هيچ دردي جز زار زدن نمي خوره همين جوري قل مي خوره و مي افته روي گردنم بعد سر مي خوره و مي رسه به اون ريشه هاي كوفتي و اونارو حسابي سيراب مي كنه ريشه ها خم مي شن و ميرن توي زمين و من ميشم درخت.ببينم دلت واسه من تنگ نمي شه؟مگه تو دل داري؟چه سوال احمقانه اي!من انقدر احمقم كه نمي دونم هفت ضرب در هشت چند مي شه؟!اون قدر احمقم كه نمي دونم دو خط موازي يه جايي تو بي نهايت مي چسبن به هم و مي شه نقطه.اون قدر احمقم كه فكر مي كنم تو هم مثل من كنار تلفن زانوهاتو بغل كردي و رفتي اون دنيا! مي بيني!
منو بايد ببرن اكابر اون جلوهاي كلاس روي صندلي هاي چوبي با چسب به زمين بچسبونن و ارزو كنن بالاخره جمع و تفريق ياد بگيرم.بعدشم لابد بعد از كلي خيره شدن با چشم هاي چپ به تخته سياه و خوندن اون دوتا كلمه حرف حساب روي دفتر بنويسم:كسي دلش واسه تو تنگ نمي شه!برو اون حال و هواي چرند جلوي تلفن رو واسه فيلم هاي هندي بنويس.چون آنقدر خري كه فكر مي كني لغت دلتنگي توي لغتنامه ي هر بني بشري پيدا مي شه.اون وقت حسابي از زمين و زمان مي خوري وقتي پس گردنت از بس درد كشيد پوستش عينهو پوست دل آدما كلفت شد اون وقته كه مي توني سرتو بلند كني و بگي مي شه 5دقيقه به حرفاي من گوش كني؟مي شه 5دقيقه اون زهرماري/دل كوچولوي قلوه سنگي رو بچلوني شايد چند سانتي متري واسه من تنگ بشه؟پس چرا زنگ نمي زني؟پس چرا انگشتاتو روي شماره گير نمي لغزوني /ببينم تو دلت واسه من تنگ نمي شه؟چيه؟مي خندي؟نكنه تو هم فكر مي كني من آدم بشو نيستم؟!

ش.ن

2006-12-06T18:31:00.000+03:30

قرار بود يه جور ديگه بشه كه نشد/فعلن به اين عادت نكنين تا درست بشه/به اون عادت كنين/خوب؟
سلام:)

2006-11-07T22:02:00.000+03:30

چشمم به خيابانمان كه مي افتد. خودم را مي بينم كه پانزده سالم است و همينطور دارم دنبال سرويس مدرسه مي دوم و زير لب شماره تلفني كه زهره از ان طرف خيابان داد زده است را تكرار مي كنم تا حفظم شود.هر دويمان را مي بينم كه مثل لوده ها رفته ايم تا دوتا لوده مثل خودمان را ببينيم و هي از قول مشاور مدرسه بگوييم اقتضاي سنمان است.
باور كن اقتضاي سن من و تو اين نبود.من هنوز هم از خنده ها و گريه هاي آن روزها خجالت مي كشم.
اقتضاي سن مان نبود كه آن روزها "همه مي ميرند" بخوانيم.
اقتضاي سنمان همان "ياسمين و گندم" بود كه هيچ وقت هم دستمان بهشان نخورد.
اقتضاي سن مان نبود كه رنگها را كنار هم بچينيم و از خوش سليقه گي مان ذوق مرگ شويم.من و تو حقمان آن همه دروغ معلم ها و همكلاسيها نبود.
باور كن...
ما بايد به همان علوم سوم راهنمايي قانع مي شديم.اما اشتباه كرديم/ما غرق شديم ولي كسي حواسش نبود.
اقتضاي سن من و تو نبود كه سيزده سالمان باشد و عاشق باشيم و هي اداي بازيگرها را دربياوريم.مي داني تقصير ما نبود.چيزي نديديم يا نشنيديم كه عبرت بگيريم.
اقتضاي سن من و تو همان بود كه تمرين هاي رياضي مان را به موقع تمام كرده باشيم و حرفي از "عشق سالهاي وبا" نزنيم كه زديم و حقمان آنهمه حرف و حرف و حرف نبود.يادت هست كه سودابه از من بلندتر بود و من فقط خيال مي كردم كه فكرهايم بلندترند.
اقتضاي سن من وتو آنهمه گريه نبود/ما بايد شبها توي كوچه دوچرخه سواري مي كرديم نه اينكه كنار رودخانه ي پيدرا بنشينيم و گريه هاي بي صدا كنيم تا مادرمان هرگز نفهمد كه به خاطر دروغ عشقهايمان بود كه هميشه چشمهايمان سرخ بودند.
اقتضاي سن من و تو آنهمه پول توجيبي هفتگي نبود كه كاش به جاي انها فقط كمي "اعتماد" توي جيبهايمان مي چپاندند تا الان اين نمي شديم.كاش فقط يكبار مي توانستيم با فرهنگ لغت خودمان حرف بزنيم.يادت هست كه هيچ وفت نفهميدند كه گوش هاي ماهم شنيدند فحشهاي پسرهاي كوچه را_كه ما همچنان ادبيات مخفي خودمان را داشتيم و خندهاي ركيكمان را.يادت بود_يادت هست كه نشد يكبار زبانمان بچرخد تا از دوست داشتن حرف بزنيم/همان حرفهاي پست پايين شهري را مي گويم. يا همان حرف هميشه شان كه هيچ وقت به كسي نگوييد دوستت دارم.
اقتضاي من هم بود كه فقط كمي بهم ياد بدهند كه من هم آدمم/تخم سگ نبودم كه بودم.
باور كن من هيچ وقت شبيه اقتضاي سنم نبودم.
اقتضاي سن من حق خواب ديدن را نمي داد اگرهم ميديدم بايد فقط خواب دور ششم حل تمرين هاي هاليدي را مي ديدم.اما ما در خواب هم به فرمان نبوديم و روياي خريدن "جان شيفته" امانمان را بريده بود كه دوباره بيدار شديم تا سر كلاس ديني و تاريخ با هر كلمه اي كه از دهان معلم ها بيرون مي آمد خميازه بكشيم يا پشت كتابهايمان را خط خطي كنيم كه كي مي شود بلاخره اين "امريكن پاي" لعنتي را ببينيم.
مي داني من هيچ وقت شبيه اقتضاي سنم نبودم.من وتو_ فقط_ لباس سوپرمن ها را پوشيديم تا بالاتر برويم اما دريغ يادمان رفت از ما بزرگترند و زورشان بيشتر است.ما نه بازنده ايم نه برنده.ما فقط حكم تخم لق را داشتيم.

*پس كي اين اقتضاي سن اقتضا مي كند كه روبرويشان بايستيم و بگوييم كه مارا به گ... دادند؟
*نخواستم ناله كنم.فقط دلم مي خواست آنها(خانواده) هم به وبلاگ و نوشتن در آن اطمينان داشتند و اينجا را بدون هيچ پيامد بدي مي خواندند.كه نمي خوانند.در نتيجه همه ش بيهوده است..

2006-11-05T10:16:00.000+03:30

صبح

اول صبح

کوه/کشف یک نام

شوق کمک به پیرزنی که ازخیابان رد کرده ای

همه نشانه های خوبی است برای شروع/امید

برای منی که خموده م.

2006-11-03T03:15:00.000+03:30

از خواب پريده م و ته دلم بدجور مي لزرد.مامانم مي گويد حتمن گرسنه ت شده.نه.خودم مي دانم چه م شده.آرام راه مي افتم و كنار خيابان شروع مي كنم.اين هوا هواي من است.اين روزها هيچ باراني را از دست نداده م.زير همه شان راه رفته م.موهايم را دوست داشته م.چشمهايم را و دستهاي لاغرم را.حتي به اين فكر كردم كه هنوز سرسوزني هم كه شده تو را مثل هميشه م دوست دارم.اما به محضي كه دلم ميريزد مي فهمم كه تو مثل ميوه ممنوعه شده اي.من هيچ حقي به تو ندارم.خب تقصير تو نبود.تقصير اين بود كه تو خسته شدي.شلوغي بيرون را كه مي بينم/صداي خنده دخترها/يا نگاه بيخ دار پسرها را/ ميفهمم كه نبايد از هيچ كس توقع تو را داشته باشم.من ديگر نمي توانم كسي ديگر را مثل تو دوست داشته باشم.از حسادت اينكه شايد تو اينطور نباشي يكهو وسط آدمهاي خوش عق مي زنم.همه برمي گردند نگاهم مي كنند.به روي خودم نمي آورم.قدمهايم را تند مي كنم.موهايم را دوست دارم."او و او و او " را هم دوست دارم.مي شود هميشه/ هروقت/ كنارشان نشست و تا مي تواني فحش ناموسي و كلفت حواله زندگي و دانشگاه و خوابگاه و "اصفهان" و ر و ميم و ايران بكني و آنها هم غش و ريسه بروند از اين همه پوست كلفت بودن من كه هر چه بهم مي گويند ديوانه مي خندم.
شب خسته مي رسم خانه و ولو مي شوم.الكي كتابي دستم مي گيرم و تا شروع مي كنم بغضم ميريزد بيرون.من بايد فراموش كنم اما نمي شود."گ" مي گويد قاطع باش.خب من هيچ وقت آدم محكمي نبودم.من بايد سرم را گرم كنم.بيشتر دلم مي خواهد همه چيز و كسم را بگذارم و بروم جايي كه هيچ كس پيدايم نكند يا اگر هم پيدا شدم درخواست برگشت نكنند.من دلم يك آدم جديد مي خواهد.من دلم مي خواهد كه دوباره كشف شوم و بتوانم كسي جز تو را دوست داشته باشم.دلم مي خواهد يك نفر مخم را بزند.خوبت شد؟بعد هم شماره ت را خط بزنم با روان نويس سياه كه هيچ وقت معلوم نشود.

2006-11-03T01:31:00.000+03:30

...Cranberries...

2006-11-02T10:52:00.000+03:30

بعضي چيزها اصلن تصادفي نيستند.مثل اينكه يك روز همينطور سرخوش و بي خيال از خانه بيرون بزني به قصد اينكه به محله اي كه همه بچه گي ت را آنجا گذاشته اي سر بزني.تا قبلش باران همينطور شره مي باريد ولي به محض اينكه پايت را توي كوچه مي گذاري معجزه مي شود.هوا آفتاب مي شود ولي از آن آفتابهاي آخر تابستان.خسته و كشدار.هفت سالم است و دستهاي توي چسب و سريش است.ظهر كه از مدرسه برگشتم مشقهايم را تند تند نوشته م تا بيايم حياط و بادبادكم را براي مسابقه عصر تمام كنم.اين مسابقه آنقدر مهم هست كه حتي دختر خاله عفريته م( كه هميشه سر اينكه كوچه ما ارمني بيشتر دارد يا كوچه آنها با هم دعوا داريم و آخر سر من با اينكه مي دانم كوچه ما ارمني كمتر دارد جر مي زنم و كارمان به گيس و گيس كشي مي افتد) هم آمده تا كمكم كند.تند تند حلقه هاي دمش را مي چسبانيم.هاي و هوي پسرها كه درمي آيد من هم مي پرم توي كوچه و بلند داد مي زنم منم بازي! آن روز شايد اولين و آخرين باري بود كه خواستم اول باشم و شدم.
نمي دانم آن روز بچه هاي كوچه كه روي پله خانه شان يا دم پنجره هاشان نشسته بودند چطور نگاهم مي كردند؟.زرنگ ترين دختر محله/زرنگ ترين دختر شهر/زرنگ ترين دختر دنيا؟.هر چه بود مي خواستم من را بالاتر از همه ببينند.
اول شدم و چه ذوقي داشتم.بعد از آن ديگر مسابقه بادبادك بازي در كار نبود.من هم بادبادك آبي م را از آن بالاها پايين آوردم.حلقه هايش را جدا كردم.صورتش را هم تا كرده م و توي كمد گذاشته م.بادبادك من خسته و پير شده و ديگر نمي تواند توي آسمان بدود.هر بار كه نگاهش مي كنم با آن چشمهاي سياه و درشت كه با ماژيك خواهرم كشيده بودمشان نگاهم مي كند و از م مي خواهد دوباره ذوق اول شدن داشته باشم.ذوق دويدن/مسابقه/بالا رفتن و اوج گرفتن...آخر سر وقتي بهش مي گويم بادبادك ساختن از يادم رفته چشمهايش را مي بندد و مي خوابد.
* ساختن بادبادكي كه سبك باشد و محكم و بتواند بقيه بادبادكها را هم بندازد و آخر سر هم خودش تك و تنها توي آسمان بماند فقط از عهده ي دختربچه هفت ساله اي برميايد كه دلش مي خواهد دايي بهرامش شب كه از كار برمي گردد سرش را بلند كند و بادبادك را ببيند.براي اينكه بادبادك هميشه آن بالا بماند و هي بهش خبر بدهد كه عزيز جونش الان تا كجاي راه رسيده و هروقت رسيد خبرش كند.

2006-10-30T19:48:00.000+03:30

اگر به عطاري بروي بوي خوش احساس مي كني,و اگر به دباغي بروي بوي تعفن از مشامت بيرون نمي رود.
گمارا

* حالا كه قرار است حرفي نزني من هم شعر مورد نظرم را مي نويسم.

2006-10-26T07:43:00.000+03:30

سه روز است كه توي اتاق اسپند دود مي كنم و هر شب خواب كوهن را مي بينم كه از راهروهاي تودر تو خودش را بهم نشان مي دهد و هي مي گويد:dance me to the...من هم دستم را بهش مي دهم و...
از خواب كه مي پرم مي فهمم اينجا جاي خوبي است.تاريك تاريك است. فقط بعضي وقتها نور موبايل است كه همه جا را روشن مي كند و بعد دوباره تاريكي...سياهي...كرخت شده م آنقدر كه نمي توانم از جايم بلند شوم تا سيگاري بخرم.من كه هميشه مراقب بودم..تا آخرين جايي كه مي توانم بكشم و هي مي كشم.
من اين پنجره ي بزرگ رو به خيابان را دوست دارم.هر روز غروب كه مي شود رو به آن مي ايستم/لبهايم را به شيشه مي چسبانم و منتظر مي مانم.تنها لطف تنهايي اين است كه ديگر كسي نيست كه مدام گوشزد كند كه نمي شود هم بوچلي و پاوارتي گوش داد هم ستار و ابي و داريوش.اما در تنهايي من همه اينها را مي شود با هم گوش داد.حرف همه شان يكي است:
خفه شو دختر-بخواب-گريه هم نكن-درياي عشق ساحل داشت منتها تو كون گشاد بودي و پارو نزدي-حالا هم به هيچ جا نرسيدي.

هرروز غروب اينها زير اين پنجره از هم خداحافظي مي كنند
من همچنان لبهايم به شيشه اند.سيگاري روشن مي كنم و غيبتهاي دانشگاه
را مي شمارم-يكهو مي ترسم و دلم خالي مي شود انگار.قول مي دهم فردا سر
بزنم.ولي اين تاريكي به من چسبيده.چشمهايم به نور عادت ندارند.
مي بيني اگر به تو زنگ نزدم براي همين تاريكي بود.بيست روز است كه من اينجا خوابم.گريه نكن بيدار كه شوم حتمن برايت نقاشي مي كشم يا به يادت عكسي مي گيرم.

سه روز است كه توي اتاق اسپند دود مي كنم براي خودم/ براي تو و براي تنهايي كه انقدر زود بزرگ شد...
بهمن ماه/شهرك مخابرات

2006-10-24T00:23:00.000+03:30

چهره ي واقعيت رو نشون بده.

-منظورت چيه؟

-من مي خوام چهره ي واقعيت رو ببينم.نه دروغ هات و

نه ترفندهات رو.چهره ي واقعيت.

-بايد چه كار كنم؟

-خود انگيخته باش.واكنش نشون بده به چيزي

كه داره اتفاق مي افته.

-چه طوري؟

كد ناشناخته/ميشاييل هانكه

2006-10-18T21:36:00.000+03:30

Il paradiso che non esiste

Chi vuole un figlio.non esiste
oh,no.

Tu dimmi quando quando

da E sona mo" 1993

*من بسته م.

2006-10-17T10:12:00.000+03:30

به بي نشانه نشانده اي
تير خلاص را.
خلاصه بگويم
زير پايت
نردباني بودم
ريشه دار
در خاك
بالاي سرت
ابري
هميشه آبستن.
من بودم.
روي شانه ام
تو
نشسته بودي
آرام
و تماشا ميكردي
همه دشت هايي را كه خيال من بودند و تو
خيال مي كردي-فقط-
كه مال تواند
همه شان
با چشمه و اسب هاي وحشي نر.
نردبان
نرسيده به فردا
اما
نگاه كن كه تباه شد
آرزوهايي كه داشتيم.
ديگر
نه شانه/رقص خانه ي تو و
نه خيال/مال من و
نه دشت.دشت.
از من گذشت
اين همه خالي دلگير قاب از تو و
خواب از تو و
افسوس از تو و
كه نگذاشتي تمام كنم.
من
اما
تمام شده ام
براي تو.

عليرضا معتمدي

2006-10-14T20:48:00.000+03:30

تو بر شب دخيل بستي_حاجت برنيامد_

برگهاي خشكيده را در باد كشتي_حاجت برنيامد_

و دهانت را نذر كردي_زبان مرد و حاجت برنيامد_

2006-10-14T09:13:00.000+03:30

من دلم نمي خواهد اداي دخترهاي عاشق پيشه را دربياورم.

دلم نمي خواهد كسي دلش برايم بسورد يا فكر كند از تنهايي مي ترسم.

دلم نمي خواهد اداي دخترهايي كه ولشان كرده اند را دربياورم.يا كسي دلش براي تنهايي م بسوزد.

نمي خواهم مدام ناله كنم از اين همه بزرگ شدن.نمي خواهم كودكي م را به رخ بكشم.

من تنهايي م را دوست دارم.

من امروز دلم برف خواست و يك دل سير خر برفي ساختن

من امروز دلم خواست كه از صب تا شب پاي پنجره داريوش گوش كنم.

من امروز دلم خواست اول دبيرستان باشم و يك عالمه برف باريده باشد و مدرسه ها تعطيل باشد

من دلم خواست از شوق تعطيلي مدرسه با گلنوش كيفهايمان را توي برف مثل اسير و برده بكشيم

من امروز دلم خواست كه بهروز دكتر نمي شد و دوباره هر سه توي كوچه خر برفي بزرگ درست كنيم و هي رويشاسب سواري كنيم.

من دلم خواست دوباره روي تاب خانه ي مادربزرگ بشينيم و از پسرهاي كوچه مان حرف بزنيم.

من از اين همه بلوغ متنفرم.

من دلم همان كودكي خام بي عقل را مي خواهد.من از اين همه فكرهاي روشن و شفاف بدم مي آيد.من همان فكرهاي سطحي و پوچ را مي خواهم.

من امروز دلم خواست خودم باشم.نسيم پنج ساله باشم و با تفنگهايم همه ي پسرهاي كوچه بغلي را بكشم.

من امروز دلم خواست هفت ساله باشم و دوباره مرا توي هيچ دبستاني راه ندهند.چون سيبيل بابام كلفت بود.و هي از كيانوري و گلسرخي خاطره تعريف مي كرد.چون حافظه ش همه چيز را نگهداشته بود.

من امروز دلم خواست كه مثل كوكب خانم نيمرويي درست كنم كه زرده هايش قلمبه باشد.

من امروز كبري ترين تصميم زنده گي م را خواستم بگيرم اما كتابم توي باران بود.

من امروز دلم خواست كه سيزده ساله باشم و عاشق آن پسره بشوم.

دلم خواست پانزده ساله باشم و براي اولين بار مشروب خانه گي را مزه كنم و تا صبح از ترس مست شدن خوابم نبرد.

من امروز دلم خواست چار ساله باشم و روي دوش بابام.و از آنجا همه ي دنيا را ببينم.

من دلم خواست كه هيچ وقت بزرگ نمي شدم.و هنوز توي خانه پل فرنگي پاي تلويزيون "فردي مورچه سياه " ببينم.

من امروز دلم خواست كه آن فرشته ي بالدار صورتي برنامه كودك باشم.

من امروز دلم خواهرم را خواست تا كنار هم روي زمين دراز بكشيم و او برايم از پسرهاي دانشگاه بگويد.

من امروز دلم خواست كه پنج ساله باشم و هي با تلفن اسباب بازي به معشوق خيالي م زنگ بزنم.تا مرا ببرد پارك.تاب بازي.

من امروز دلم خواست كه "هاچ زنبور عسل " باشم.

من دلم مي خواهد دوباره برايم جشن تكليف بگيرند و من ديگر از مدرسه فرار نكنم.

من دلم نمي خواهد امروز همان اولين روز بلوغم باشد.من از رازهاي زنانگي بدم مي آيد.

من امروز دلم خواست كه مشقهايم را به ذوق سينما و فيلم "عروس" تند و تند بنويسم.

من امروز دلم خواست كه "سوزي" حرف بزند.

من امروز دلم خواست كه دوباره توي آن عكس توي بغل بابام باشم.

من امروز دلم خواست كه دوباره به دنيا بيايم.

اما اين بار به جاي نهصدوپنجاه گرم درست يك كيلو باشم.

من امروز دلم خواست كه اصلن هيچ وقت به دنيا نمي آمدم.

2006-10-11T11:50:00.000+03:30

مي آيد سر كلاس.پير است ولي باسواد و مهربان است انگار.
اسمش آنا ست.مي گويد پروژه دكترايش هنر ايران بوده.كم كم نظرم
دارد قهوه اي مي شود.حرف نمي زنم با خودم.بهش مهلت مي دهم.
اسمها را مي پرسد.بعد شروع مي كند از هنر ايران حرف زدن.تا اينجا
خوب است همه چيز.ركسانا كنارم نشسته و ذوق دارد.من نه.دلم درد
مي كند.حرف مي زند.گوش مي دهم.به اصفهان مي رسد.حدسم درست
بود.انگار واجب بود.بعد هي حرف مي زند.ديگر گوش نمي دهم.بعد
آنقدر از همه ي چيزهايي كه من بدم مي ايد حرف مي زند تا يهو
همه ي شنيده هايم را روي ركسانا بالا مي آورم.همه نگاهم مي كنند.
مي گويند چي خوردي؟.هله هوله؟.دلم خوب نيست.سردش شده.
مي آيد بالاي سرم.مي پرسد چي شد؟.مريضم.چه مريضيي؟.نمي خواهم
نه به قارسي بگويم نه ايتاليايي.به زبان ديگري هم آشنا نيستم.سرم
را مي گذارم روي دستهايم.خوابم مي برد.

پنج روز است حبسم.خودم براي خودم وقت ملاقات گذاشته م.
الكي مي گويم مي خواستم صبر و تحملم را بسنجم.حمام نرفتم.
از توالت تميز و سفيد هم خبري نبود.حالا قلبم قدر خود خودم را
مي داند.كسي نيست.بيرون مي آيم.شب شده.باد خنكي مي خورد
توي صورتم.آخيش.همه چي تمام شد.ديگر تهوع ندارم.مريضيي
بي نام هم فروكش كرده.جواب سوالم را نگرفته م.اما ديگر مهم
نيست.همين كه كسي نيست از همه چيز بهتر است.فقط خوبم.
دلم براي تو تنگ شد

2006-10-05T11:14:00.000+03:30

چه طور است اين بار از آخر شروع كنيم؟
به جاي چشم ها
عاشق كفشهايت مي شوم.

2006-10-03T16:49:00.000+03:30

و حالا مي تواني(مي توانيد) از روز و حالم بپرسي(بپرسيد).
راستي من هستم
يه چيزي بگو(بگوييد)
خسته شدم.
فقط يه حرف خوب.
خواهش مي كنم.
آرام/شمرده/صادقانه/در حد فهمم.
بدون هيچ پيامدي.
نترس(نترسيد)
گذشته توي گنجه است.
و من به روز شده ام.

2006-10-02T21:08:00.001+03:30

خوب از اين به بعد ميشيم عين دوستاي خوب.باشه؟
:خيلي حرف مي زنم؟:
خوب مشيم عين دشمناي خوب/اينجوري چطوره؟
:چي؟مث احمقا حرف مي زنم؟
ببين هر چيزهاي خوب ديگري كه بشويم ديگر ديوانه هاي خوبي نيستيم.

كاش سر حرفهايت مي ماندي.نه...حرفهاي ديروز پريروزت را نمي گويم.
حرفهاي آن موقع ها.ديروز كه فقط من حرف زدم.گفتم بيا تصور كنيم چار
پنج سال بعد شايد يكروز عصر هميديگر را ببينيم.من آمده ام تا از آن پاساژ
كه پر از رنگ و نور است براي ديگري هديه تولد بخرم و تو هم.آن وقت اتفاقي
من تو را مي بينم.قول بده اداي غريبه ها را درنياوريم.اصلن از حال همديگر نپرسيم.به
من چه كه اسم ديگريت چيست؟!.چه فرقي برايت مي كند بداني كه ديگريم مرا اندازه تو
دوست دارد يا نه؟.از خودم بپرس.من از تو هيچي نمي پرسم.از عكسهاي دو نفره
شمال بگو تا كمي يادم بيايد.از خاطره هاي خوبمان/ مال قبلن ها را بگو. فقط خيلي خنده دار نباشد.
چون نمي خواهم لبخندم كش بيايد و بشود خنده.كه نگويي هنوز هم قشنگ مي خندي.كه دلت هوايي نشود يك وقت.
از كت استيونس و داريوش نپرس.نوارشان را حتما" تا آن موقع گم مي كنم.پس همين الان پسشان مي دهم.
از كار و عشق و مامانم و كتاب نپرس.خودت كه خوب مي داني غده هاي اشكيم زود تحريك مي شوند
شايد زياد گريه كنم.شايد دلت هوايي شود كه اشكهايم را مزه كني.برايت خوب نيست.تو آن
موقع متعهدي.من نه.مثل هميشه قيدي در كارم نيست.
صداي ضبط را كم كن.دارم حرف مي زنم.نمي خواي بشنوي؟
راستي نخواه از من كه در انتخاب هديه ات كمكت كنم.من هم به تو نمي گويم كه برايش چي
خريده ام.موقع خداحافظي هم برنگرد.نگاهم نكن.شايد يك وقت ببيني ام توي تاريكي/
كه با نگاه خيره ام دارم دنبال پنجره ي اتاق خوابتان مي گردم.

2006-10-01T21:09:00.000+03:30

دوست نداشتنت هم مثل دوست داشتنت مايه ي دردسر است.

چون باز هم بايد ثابت كنم.

Pain

2006-09-28T13:05:00.001+03:30

تابستان.منجيل.سربازي.دانشگاه.ليسانس.مهدي.مكه.مهدي.عمران.شبانه.آزاد.requiem for a dream.موبايل.عزيزم."م".كجايي.من خوبم.اين كيه.ترم پنج.نقره اي.بيد مجنون.دلم تنگ شده.طراحي.آزاد.مان هنر.بلوار كاوه.سيامك.زبان.مدرسه.محبوبه.ثبت نام.غروب.پاييز.تجريش.سئول.خداحافظ.هميشه.اشك.جزيره.پرايد.دوستت ندارم ها.ويروس."م".تاليا.اس ام اس.دوباره.امتحان."آ".نازنين.مجيد.بهرنگ.نگين.عليرضا.سيگار.سيگار.سيگار.فردا.سرخه.ونك.ريحون.كلاس.حسام."ام".اميد.مينا.گرافيك دانشگاه هنر.ساعت.كاري نداري.مامان.سينا.ويولن.پيانو.كنسرواتوار.ويلا.اشكان.سينا.ديگه زنگ نزن."م" باي."آ" هاي.سرپاييني.عينك.بيست روز.زنگ نزن.دكتر.جوش.قرمز.خون.پا.مرضيه."ح".اس ام اس.تاب سواري.شب.اس ام اس.نه!..كتابفروشي.مركز خريد.رضا.قهوه.اتاق اراك.اتاق خوابگاه.شهرك مخابرات.پنجره.رهن.اجاره.سيگااااااار.ديگه زنگ نزن.هر جور راحتي.آلمان."ح".باشه.سيگااااااااار.مجتبي.چرا ادبيات.كرج.كامو.مامان.امتحان.كريسمس.2006.ديگه زنگ نزن.اميد.امير.حميد كجا.قبولي.ترم سوم.سايت.دانشگاه.مريضم.خيلي.تنها.الو نسيم.صدا نيس.تق.اشتباه كردم."ام" باش.تنديس.اور.برف.سينا.كافهههههههه عكس.سيگاااااااااار.حسين.شرمين."آ"2.رشت.تهرات.تورينو.ورزش.عاشق.محب علي."ام".برره.هرهر.كش دار "ر".درينگ درينگ.درينگ درينگ.بيست روز.تق.تق.تق.تقققققققققققققققققق.كافه عكسسسسسسسسس.زيپو.آرش.آبجوق.يخ.كبابي فلورانس.نيلوفر.شال.رضا مافيا.اشكان.انيميشن.كيپر.ماني تارخ.شوكا.مقدم.آفتابه.زهرا.تسبيح.بهمن.تولد.هستي."ام".آخر فرمانيه.پريسا.هنرستان سما.اشك.اشك.اشك.ديگه زنگ نزن.ليلا.پند.مينا.صبر."ر".كشششششششش.سياوش.بولونيا.اسلامشهرعزيزم.سيگاااااااااااار.ساري.سگ.سفيد.نازي.شاهرخ.شريني.نامه.اس ام اس.يونسكو.ويدئوآرت.حوااااا.نمي خوام.ماهيييييي.سبزه.سماق.بو.اسفند.خيابون وليعصر.پرايد.دنيا ديگه مث تو نداره.نيش.مي بينم غم داره دنبالم مياد.نيا.خودم.كلاس.آكادمي.اميررررررررررررررر.نارون.چاي انگليسي.پيراشكي.خوابگاه.نينا ريچي.بونجورنو.عيييييييييييييد.دانشگاه.پي اچ دي.رييس."ر".دكتر.روان.شستشو."م".وبلاگ.شب.صبح.اس ام اس.دازاين.ارشد.اشك.اشك.اشك.شهر كتاب.پياده.نياوران.تجريش.ونك.شهرك مخابرات.ونك.خوابگاه.يازده شب.در بسته.الو.هيچ كس.رضا مجاور.آره ما هستيم.دوازده.سيد خندان."ر".پشت در.حليم سيد مهدي.قول.سه صبح.حرف.حرف.حرف.حرف.تكتم.مشهد.معماري.عشق.دوست داشتن.تحمل.نه.اولين.ندارم.صبح.خوابگاه.دوباره.جزيره.قول نه.امتحان قبولي.پول.تلافي.وجدان درد.اس ام اس.شما؟.اوكي.باي.باي.باي.باي.باي

*از بين همه ي اينا دو نفره را پيدا كن.

2006-09-27T18:12:00.000+03:30

چرا هيچ كس شجاعت ندارد آن طور كه فكر مي كند

و آن طور كه قلبش فكر مي كند زنده گي كند

چرا هيچ كس نمي فهمد كه من نصفه مانده ام

كه من از همه ي چيزها نصفه مانده ام

كه من از "همه ي" آدمها نصفه مانده ام...

چرا من دنبال كسي هستم كه نصفه نباشد؟

چرا من دنبال آدم شجاعي هستم؟

چرا من دنبال آدم شجاعي هستم كه هم جرات داشته باشد در چشم هاي من زل بزند

و هم جرات داشته باشد يك دل سير زنده گي كند؟

سولماز دريانيان

2006-09-25T08:44:00.000+03:30

اينكه گفتم خوبم خوشم نه اينكه دارم پول در ميارم يا دارم به يك رابطه ي امن مي رسم نه!پاهايم سبك شده ان/انگار تا چند روز ديگه مي رم اون بالاها.نه اينكه مي خوام بميرما! نه.فقط يه جور سرگيجه اس.عين چار سال پيش كه ساناز نشست رو اون پله هاي سيماني و خوند.بعد من از بين صداش دويدم تا نشنفم.كه سر ساعت توي همون راه پله برسم.رو به همون پنجره كه آفتابش زمستون تابستون نداشت.تا ازم بپرسه :سي دي كاراتون چي شد و منم عين هميشه بگم جا گذاشتم تو اتاق.تا دوباره بگه :فردا بيارين پس.بعد من دوباره بيام پايين از صداي ساناز بپرم تو حياط خيس.شدم مث اون روز كه گفت: خودتونو بيارين.كه من رفتم رو به روش تا بگم كه مي دونم واسه چي هميشه من جايي ام كه آفتاب صاف بره تو چشام تا راحت رنگ به رنگ شدنش رو ببيني.انگار شيشه توش خورد كردن.كه هي سبز مي شه انگار.مث اون روز آخر كه اومدم وسط حياط سيماني گفتم خودمو جا گذاشتم/يادم رفت/بعدم در اتاقو بستم رفتم يه جايي كه همش برف بود.درخت بود.از بس خالي بودم از بس خودم نبودم سردم شد.فقط يه خط دورم كشيدم كه مردم بفمن منم هستم.كه اون پيداش شد منو گرم كرد/ديد پوك شدم زد خورد شدم.دوباره "من" ساخت.كه كسي منو ديگه نشناسه.مي گن لبخند ادما هيچ وقت عوض نميشه حتي اگه بميرن.كه تو" من" نشناختي.وقتي سر پاييني سهيل و داشتم شلنگ تخته ميومدم پايين.خنديدم كه شناختي.كه گفتي عوض شدي.كه گفتم كجاهايي؟ هر جا تو باشي.خواستم دوباره بودوام تا از بين ساناز و صداش بپرم رو اون پله هاي سيماني خيس.اما نشد.از ديشب تا حالا انگار يه چيزي ريخته.يه جور سبكي.اندفه كسي نيست تا گرمم كنه.فقط خودم.دلم درخت مي خواد/ازون درختا كه هيچ وقت بار نمي دن/برگ ندارن/هميشه لختن.ياد اون حرفش افتادم:ديگه سوداي كسي را ندارم".كه مي خوام تا در شمالي برم بشينم كنار اون در سبز تا بابام بياد بگه عكاسي نه.هنر نه.هيچي نه.فقط برو.منم در اتاقو قفل كنم و برم يه جايي كه همش برف باشه.سرد باشه.

Turn On

2006-09-22T06:24:00.000+03:30

باز آمد بوي ماه مدرسه/بوي بازيهاي راه مدرسه...
و كاش همچنان هشت ساله گي من بود...

2006-09-12T22:12:00.000+03:30

ارام دست ميكشم/بدون هيچ فكري به راههاي دست شستن از زندگي فكر مي كنم.1-دار/اما ابزارش در دسترس نيست.2-رگ دستم آنهم با برش عمودي/اما از خون مي ترسم.تازه طول مي كشد.حالا كو تا همه خونت برود و نيايند پيدايت كنند.3-سم.مرگ موش.نه! از اينكه دل و روده ام از دهانم بيرون بريزند متنفرم.4-سقوط از بلندي/نه!!! از ارتفاع مي ترسم.5-قرص/ولي نه مي دانم چه نوع قرصي و نه اينكه به چه مقدار.بي خيال مي شوم.ارام جلو مي روم.يك جور حس خوب براي ماندن دارم.يك جور طمع/حرص/ملع/.هر چه هست دوستش دارو.دوباره دست بكار زندگي مي شوم.

2006-09-07T12:52:00.000+03:30

مثل آدمهاي پير نااميد مدام تقويم سالهاي گذشته را ورق مي زنم.ديروز سالمرگ خاله پدرم بود.دلم نمي خواهد بهش فكر كنم.مي ترسم.مرده ترس ندارد اما مرگ ترس دارد.ياد هشت سالگي ام مي افتم.من/مامانم/دختر عمه ي دو ساله ام/همين خاله بابام پشت شورلت تورج خان نشسته ايم.عمه و بابام هم جلو كنار هم هستند.داريم مي رويم استقبال بابا بزرگم كه از مكه مي ايد.تابستان است و هوا گرم.مخصوصا" اين جاده بي نمك قم با آن گرماي عجيب غريبش.دختر عمه ام هي ذغال اخته مي خورد و دست كثيفش را از پشت به يقه پيراهن سفيد بابم مي كشد و من هي مثل خبرچين ها به بابام گزارش مي دهم.او هم از گرما كلافه است و اگر دست خودش بود حتما" همه مان را تو كوير قم چال ميكرد و بر ميگشت اراك.تورج خان ساكت است.دوسش دارم.موهايش فرفري است و فكر نميكنم سي سال بيشتر داشته باشد اما اين"خان" كنار اسمش سنش را مي برد بالاي پنجاه سال.تا امروز گمان ميكنم پنج سالي هست كه تورج خان سكته كرده و دارد خاك مي خورد.ميترسم.از همه ي آن هفت نفر فقط من و مامانم زنده ايم.وقتي تورج مرد بابام براي اولين بار جلوي همه گريه كرد.از ان گريه هاي صدادار.فقط 39 سالش بود.بهمن هشتادودو تعطيلي بين دو ترم اراكم.كله صبح تلفن زنگ مي زند.مامانم پچ پچي ميكند.بابام از تو اتاق داد مي زند كي مرد؟مامانم جرات ندارد حرف بزند.ميرود تو اتاق.بابام انگار بهتش برده.حرف نمي زند همان پيراهن روشن هميشه اش را تنش ميكند و ميرود.عمه ام با همان دخترش شب قبل به خاطر گازگرفتگي خفه شده اند.دلم مي خواهد اين اجل لعنتي بساطش را جمع كند و برود اما انگار حالا حالا كارمان دارد.فروردين هشتادو سه بابام مي رود كنار بقيه مي خوابد.اين را هم باور مي كنم.تير ماه تازه غم هايمان دارند از ياد مي روند كه خبر مي رسد خاله بابام توي اغماست.اميدي نيست.انگار همين ديروز بود كه مامان امد خانه و گفت فردا تشييع جنازه اش است.دلم مي خواهد اگر قرار است بعديي در كار باشد خودم باشم.دلم مي خواهد هميشه سر انگشتان مامانم توي دستم باشد و ببينم كه تند وتند دارد مي زند.

2006-09-05T08:09:00.000+03:30

وقتي اينترنت مجاني باشد/آب و هوا هم خوب/مشكلات رواني و جسمي ات هم فروكش كرده باشد/دستت به كسي هم نرسد كه بهش گير بدهي/عقده ي با تي شرت و جين گشت و گذار كردنت هم كه خالي شده باشد خوب معلوم است هوس مي كني يك نامه سرگشاده تند و تيزپر از تحقير/ پر از حرفهاي نگفته براي دوست عزيز جون جونيت بنويسي...تا سه مي شمارم.اگه باز هم دلم بخواد اينجا بذارمش فردا حتما" مي خونيش!

خدا بورژواها را دوست دارد

2006-09-04T11:36:00.000+03:30

توي خونه بابابزرگم بين همه اتاقا اتاق " عرق و ورق و زرورق" رو از همه اتاقا بيشتر دوست داشتم.وقتي همه جمع بودن بابام و دو سه تا از عموهام با يك دو نفر ديگه تو اون اتاق جمع مي شدن/منشستن پاي اون منقل نقره اي و ...يه بار كه اول دبستان بودم منم رفتم كنارشون نشستم.هيچ كس حق نداشت از بچه ها اونجا برن.حتي برادرم كه از همه بزرگتر بود ولي من مي تونستم.دوست بابام يا همان رفيق سابق هم بود.داشتن سر يه چيزي بحث مي كردن.كه يهو رفيق سابق گفت:آقا دنيا عوض شده! بورژوازي جز زندگيمونه.وقتي هممون روزي سه بار مسواك مي زنيم.يني بي هيچ حرفي به بورژوا شدن گفتيم بله!.ياد حرف معلممون افتادم.يهو گفتم:بابا يني حضرت محمد هم بورژوا بوده؟ بابام كف كرده بود/گفت چرا؟ گفتم آخه خانوممون گفت:حضرت محمد از شاخه يه درخت مسواك درست مي كرده/تازه خدا هم كسايي كه مسواك ميزنن رو دوست داره!.

پاورقيت در عاشقي

2006-08-31T10:18:00.000+03:30

تو بايد ريشهايت را با كش مي بستي/تمام مي شود.سي دي عكسها را مي گذارم كه ببينم/ميگم ببينش! فوق العادست! ميگه من از مردي كه چشماش مژه نداره خوشم نمي آد.مگه بايد تو خوشت بياد؟ اون موقعم مي گفتي از مرداي سبزه هم خوشت نمي اد اما من خوشم مياد.چه خوب كه "ر" هم قد من بود_سبزه_هم بود.از لج تو هم شده بود مي خواستم دوسش داشته باشم.چطور مي شه تو ورك شاپي كه چار نفر ديگه هم هستن آدم فقط از يكيشون سيصدتا عكس بگيره؟ _خوب دوسش دارم...پايم توي خالي كنار تخت فرو مي رود.ياد آنشب مي افتم كه انهمه غيبت كرديم.مرجان چه عكس خدايي...ماه چندم سربازي ات بود؟كاش نبودي...يعني بودي..آن وقت حتما" آن روز به جاي آنكه توي دانشگاه ول بچرخم و بروم سر كلاس طراحي اش مي آمدم پيش تو...تقصير من نبود.تقصير آن ريش بلند و پيراهن سفيدش بود.كه مجبور شدم از تلفن كارتي كه زير پاهايش بود شايد/ بگويم عاشقش شدم.سيگارم را كه روشن مي كنم نفيسه هم كنار آن پسر كافه چي –احسان-مي نشيند.كافه عكس جاي خوبي است نه؟!بعد با آن چشمهاي ورقلمبيده اش نگاهم مي كند.از همان لبخندهاي كج و كوله اش تحويلم مي دهد.ميگويد نفيسه هم دوسش دارد.ميگويم:گه خورده.ميخندد.بلند بلند...به بچه اي كه ازش داري فكر ميكنم.كه قرار است توي خوابگاه بزرگش كني.چه تخيلي داشتيم من و تو! توي اطلاعات كتاب دنبال سال تولد نويسنده مي گردم.ندارد.محب علي خواهر داشت؟يا دختري كه بتواند داستان بنويسد؟....بي خيالش مي شوم.مي روم دنبال سي دي كارهاي كامراني يا يكي ديگه..شايد تنها بود

من

2006-08-30T13:56:00.000+03:30

كلاس اول دبستان:_عزيزم اسم شما چيه؟_خانوم نسيم. _نسيم خانوم دوست داري وقتي بزرگ شدي چه كاره بشي؟_خانوم اجازه بابامون ميگه جراح قلب._نه!خودت چي دوست داري؟ _نميدونيم؟؟؟ كلاس سوم دبستان: _موضوع انشاء: در آينده مي خواهيد چه كاره شويد؟ من ميخواهم در آينده كارگردان خوبي بشوم و فيلمي مثل تنگسير بسازم/نسيم جان مادر پدر شما از اين تصميمت خبر دارن؟ _نه خانوم. –پس عزيزم ميگي مادرت فردا بيان مدرسه. _خانوم حسني هوش دختر شما فوق العاده است.مي دونين مي تونه چه مهندس خوبي بشه؟ بچه است.نمي فهمه.از الان بهش القا كنين كه بايد يه شغل اونم شغل خوب انتخاب كنه. كلاس پنجم دبستان: نسيم!الاغ.داستاني كه نوشته بودي تو استان اول شده! _مامان/مينا! داستانم اول شده تو استان!تازه تاتري كه مال من بود دوم شده!مامان! _ساكت.بابات بفمه يه چيزي بت مي گه ها! آفرين.ولي تو مهندس برق مي شي.مثل اينا كه درس مي خونن دكتر مهندس مي شن!حواستو جمع كن امسال بايد تيزهوشان يه نمونه قبول شيا! مامان! المپياد رياضي نفر ششم شدم تو استان! _احمق! هي رفتي سر تمرين تاتر..گند زدي... كلاس دوم راهنمايي: من كه نمي تونم برم هنرستان.يا هنر بخونم.مي خوام مهندس معمار بشم.پسر داييم معماره.مي گه اگه مي خواي مهندس معمار بشي بايد يه امضاي شيك داشته باشي!من از الان امضامم درست كردم. كلاس اول دبيرستان/دفتر مشاور تحصيلي دبيرستان: خانوم به خدا از نمي خوام مهندس بشم.مي خوام كنكور هنر بدم.شما با خونمون صحبت كنين..._نسيم جان شما نمره هاي به اين خوبي.هوش كافي.چرا هنر؟مهندسي بخون كنارش هنر هم ادامه بده...كلاس سوم دبيرستان: معدل كل:18/90 كنكور ديگه سال ديگه مي تركونيها! اميركبير/علم و صنعت/تهران...غير از اينا بايد بگم ريدي و هيچ گهي هم نمي شي! _مي خوام تغيير رشته بدم برم هنر.._گه مي خوري..كه چي بشي؟گدا؟ سوسول؟قرتي؟ولگرد؟ پيش دانشگاهي/زمان انتخاب رشته: مينا!تو زير گروه سينما تاتر شدم 22/فكر كن! كار تاترم ببرم قبولم. _بيخود! طراحي صنعتي.بعد مرمت يا صنايع دستي.._نه! تو رو خدا...بابا تو يه چي بگو...__لازم نكرده..برو يه چيزي بخون پس فردا پشيمون نشي...آبان 82 و من هنوز دانشگاه نرفتم...عكاسي پر...صنايع دستي انتخاب شد ديگه هم حق تعويض رشته نداري...حاليت شد؟ سال اول دانشگاه: نسيم چرا سر كلاس نمي آي؟ خوابي همش به خدا مشروط مي شي...سال دوم: اي ول..نسيم امسال فعال شدي.._آره..كار پيدا كردم..منشي تو دفتر حاتمي كيا! _نه؟؟؟ _به خدا! بعد از يك ماه: _الو؟مامان تويي؟ _آره..نسيم ديگه نري سر كار..تو با اجازه كي رفتي؟ فكر كردي بابات مرده هر غلطي دلت بخواد مي توني بكني؟ داداشت اومد تهران..خوابگاه يا دانشگاه باش..نگه كجا بودي! _مامان تو رو خدا...شايد منم برم شوشتر باشون/فيلمبرداريه/مامان...بوق بوق بوق...سال سوم: نسيم مي گن به سلامتي مي خواي بري ايتاليا امسال.._ آره/مي خوام برم سينما بخونم._ايول!مايه دار...درست اينجا چي؟ _انصراف مي دم.. _خلي؟بمون ليسانس بگير.._ نميخوامش! حالا: نسيم مي خواي چيكار كني؟ _هيچي...

من درد مشترکم مرا فریاد کن

2006-08-28T22:51:00.000+03:30

اولین پست اولین وبلاگم که دیگه ندارمش این بود

میدونی نسیم

حاضرم همه ی این دو سال دانشگاه رو بدم و در عوض یه بار دیگه با هم از طبقه ی سوم ساختمون خرابه ی دبیرستان کوثر داد

بزنیم: کریسمس مبارک

یادته همه ی کلاس سه ردیف درست می کردن که نمی شد ازش رد شد و من و تو همیشه دوتایی جدااز همه آخر کلاس می نشستیم.مثل یه جزیره بود جدا از همه ی دنیا. اونا شیمی گوش میدادن و ما برای هومن نامه می نوشتیم و به بابای محمد رامشی می خندیدیم وبه همه چی بلند می خندیدیم و گاهی گریه می کردیم.

خیلی وقتا دلم می خواست که از همه چیز این دنیا به اون جزیره پناه ببرم. و مثل اون موقع ها احمق باشیم و حرفای گنده بزنیم و من عاشق محمد رامشی باشم و از کارگرای ساختمون و لوله کش و لحاف دوز و شاگرد شوفرا خوشم بیاد و با هم به انجمن زرتشتیا نامه بنوسیم و توی سلف برای هانس گریه کنیم دلم می خواد برگردم و بگم اون موقع هایی که دهنم بسته است چه مرگمه

ولی من دیگه اون مرضیه نیستم.تو چی هنوز همون نسیمي؟

"مرضيه"

*در ضمن اون متن پايين مال خودم نيست كه اجازه دخل و تصرف توش داشته باشم.ok?

دمپایی لنگه به لنگه

2006-08-09T10:46:00.000+03:30

مدتی است دریکی از روزنامه ها ی صبح ایتالیا مطالب کوتاهی ازکالوینو به چاپ می رسد.عنوان یکی از آنها دمپایی های لنگه به لنگه است.این داستان کوتاه اندیشه ای بزرگ را در خود دارد که کالوینو به خوبی آن را در قالب یک داستان کوتاه می آورد و بوسیله شخصیتی به نام آقای پ.

دمپایی لنگه به لنگه
آقای پ در یکی از سفرهای خود به شرق در بازاری یک جفت دمپایی می خرد.پس از بازگشت به خانه آنها را امتحان می کند: متوجه می شود که یکی از دمپایی ها گشاد تر است و از پایش در می آید.به یاد دمپایی فروش پیر می افتد که در دهانه ی بازار/سر پا جلو کوهی از دمپایی در هم و بر هم با اندازه های مختلف نشسته است:او را می بیند که در لا به لای دمپاییها مشغول جست و جوی دمپایی مناسبی برای اوست. و آن را به او می دهد تا امتحان کند و بلاخره به او همین دمپایی را می دهد او هم بی هیچ امتحانی آن را بر میدارد.
آقای پ می اندیشد:" شاید در این لحظه انسان دیگری در آن سرزمین مشغول راه رفتن با دمپاییهای لنگه به لنگه است." و سایه ی لاغری می بیند که صحرا را لنگ لنگان می پیماید و با هر قدمی که بر می دارد کفش از پایش در می آید یا اینکه خیلی برایش تنگ است و پای کج و کوله اش را محبوس می کند.
آقای پ با خود می اندیشد:"شاید او هم در این لحظه به من فکر می کند و امید وار است مرا ببیند تا دمپاییها را عوض کنیم.ارتباطی که ما را به هم می پیوندد می توان گفت حتی بسیار قطعی تر و روشنتر از خیلی از ارتباطهایی است که بین انسانها وجود دارد.اما با وجود این هیچ وقت به یکدیگر بر نخواهیم خورد."برای همین تصمیم می گیرد برای پیوند با این دوست ناشناس این بدبیاری دمپایی های لنگه به لنگه را بپوشد و برای زنده نگهداشتن چنین تکامل نایابی از یک سرزمین به یک سرزمین دیگر لنگان لنگان راه رفتن را تجربه کند.
لحظه یی در ای تصویر تفکر می کند زیرا می داند که با واقعیت منطبق نیست.توده ی انبوهی از دمپاییهای دوخته شده در شکل و اندازه های گوناگون در دوره های مشخص به جمع کالاهای تاجر پیر آن بازار می پیوندد.در ته توده ی دمپاییها دو دمپایی لنگه به لنگه باقی می ماند اما تا زمانی که تاجر پیر اجناسش را تمام نکند(و شاید هم هرگز آنها را تمتم نکند و پس از مرگ او مغازه همراه با تمام کالاها به وارث یا وارثان برسد)و کافی است در میان توده ی دمپایی ها جستجو کنیم همیشه لنگه یی پیدا می کنیم که می توان آن را با لنگه ی دیگر جفت کرد.تنها وجود خریدار حواس پرتی مثل او سبب چنین اشتباهی می شود/اما قرنها متواندبگذرد بدون اینکه نتایج این اشتباه برای یک مشتری دیگر آن بازار قدیمی مشکل آفرین باشد.هر روند از هم پاشیدن نظم جهان بی بازگشت است.اما آثار
آن با ذره ی ارقام بزرگ پنهان شده است و دیر خود را می نماید.این ذره طبیعتآ" امکانات نامحدودی از قرینگیها/ترکیبها و جفت شدنها دارد.
اما آیا اشتباه آقای پ پاک کردن اشتباه قبلی نیست؟ و آیا حواس پرتی او به جای اینکه موجب بی نظمی باشد آورنده ی نظم نبوده است؟
او می اندیشد:" و شاید هم فروشنده خوب می دانست چه می کند.با دادن دمپایی لنگه به لنگه به من برای پنهان کردن فرد بودنی که از قرنها پیش در آن توده ی دمپایی لانه کرده و نسل به نسل در ان بازار منتقل شده است."
دوست ناشناس شاید در عهد دیگری می لنگید.قرینگی قدمهای او و آقای پ تنها اختلاف مرز و بوم را در نظر نمی گیرد بلکه همچنین فاصله ی زمانی قرنها را به حساب می آورد.اما به این خاطر آقای پ احساس همبستگی کمتری با او نمی کند.او به لنگیدن با دمپایی با سختی برای تسلی روح رفیقش ادامه می دهد

مقایسه

2006-08-03T23:00:00.000+03:30

وقتی به مردان استعداد طلایی فکر می کنم
از این که می بینم
تا چه اندازه با آنان اوصاف مشترک دارم خوشحال می شوم
من هم مانند برنز نمی توانم در برابر شراب مقاومت کنم
مثل شکسپیر لاتین کم می دانم و یونانی کمتر
مانند ارسطو ناخن می جوم
مثل تاکری اهل فخر و مباهاتم
چون بایرون با پوچی دست به گریبانم
کینه توزی را از پاپ به ارث برده ام
مثل پترارک در شیپور می دمم
مانند میلیون زودرنج و خودخورم
هجی کردن من چاسر را به یاد می اورد
و اگر گلداسمیت یک بود پس من هم هستم
مثل ویولن یک ماشین پر از پول بدهکارم
و من هم به اندازه کولتریج خواب می بینم ولی بدتر
در مقایسه با مردان استعداد طلایی
من هم باید فردی مستعد باشم
به نابغه ای شباهت هایی دارم.حتی در شراکت
با وجود این مثل خودم می نویسم.
اگدن ناش 1902-1971

??

2006-07-29T12:52:00.000+03:30

نوشته ها زیادی جواب می دهند.سعی برای ترمیم کردن احمقانه ترین کار ممکن است.تمام روز حرص خوردم که چرا جوهر روی کف دستم پاک نمی شود.کدام آدم عاقلی با روان نویس روی دستش شماره تلفن می نویسد؟...هر چه لیسش می زنم پاک نمی شود.میگوید: سیو کن هر چی می گردم کاغذ دم دستم نیست مجبور می شوم کف دستم بنویسم 0912 که به جای بقیه اش فعلا" بای می رسد.فردا حرکت می کنم.خوابم نمی برد.جوهر چه مزه ترش خوبی می دهد! هی این 0912 را لیس می زنم و دلم می خواهد پاک نشود...که نمی شود
برای من انتظار آمدن اس ام اس مثل بدنیا آمدن بچه است بسا وحشتناک تر.....آها! این هم اس ام اس.آره تهرانم...ولی انگشتانم زود تر از فکرم حرکت می کنند.دلم می خواهد بگویم کجا بودی؟ چقدر دیر؟ از دیروز تا الان منتظر بقیه 0912 بودم.نه! می زنم روی دستم تا ادم شود و در فرمان فکرم باشد.
اه ه ه .سرت؟باشه. دلم می خواهد بگویم الهی بمیرم چرا؟ انشا الله زود خوب می شی می بینمت. ولی این انگشتان لعنتی نمی گذارند.انگار تو هم آنطرف این گوشی لعنتی با دستانم دست به یکی کرده ای.انگار باید همه ی خوابهای من با همین یک کلمه لعنتی بای مثل کف صابون بروند توی جاه و قورتی هم صدا بدهد یعنی اینکه دیگر فکرش را هم نکن.....انگار قرار است برای همیشه ندانم کجا ها می روی؟...اصلا" قرار است این وبلاگ تعطیل شود تا من هی زود شام نخورم و منتظر نباشم پای این لعنتی تا ببینم آمده بودی یا نه...نه...قرار است من زود برگردم تا همه تقصیرها بیفتد گردن دلتنگی.مهم نیست .هر جور راحتی...چون من عادت دارم هر دو روز یک بار سرم را با گول بشورم تا تمیز بشود برای روز بعد...اصلا" انگشتانم با من دشمنی داشتند می خواستند پرتقال فروش را....
تنها حربه ام این جور وقتها زود شام خوردن و زود خوابیدن است که شاید فردا صبح بجه ای به دنیا آمده باشد

شناخت3

2006-07-23T21:14:00.000+03:30

همیشه از روابط سخت و دشواری که با اطرافیانم داشتم ناراحت بودم و همواره به کسانی که این قابلیت را دارند که همیشه می دانند چه کنند/چه بگویند حسودیم میشد.کسانی که خوب می دانند در میان این جمع درهم و شلوغ انسانی چطور حرکت کنند.به موقع هستند و به موقع هم دوری می کنند.خوب می دانند چطور با رفتارشان بر روی روابط دیگران با خودشان تاثیر بگذارند.این گونه افراد همیشه با همه چیز و همه کس در یک نوع هماهنگی کامل به سر می برند."کسی که دوست جهان است جهان نیز دوست اوست".تصمیم می گیرم یک دوره عزلت و انزوا را تجربه کنم و خود را وقف شناخت جهان و اطرافم کنم.رفت و آمدها را کم کردم.خودم را عادت دادم که با جهان وهمه اتفاقات کوچک یا بزرگ که در اطرافم بود خود را هماهنگ کنم.در واقع به نوعی تمرکز بر محیط اطرافم دست یافتم.بعد از این سعی کردم دوباره میان جامعه بروم و از نو ارتباطاتم را آغاز کنم.اما اینطور نبود-همه ی روابط گذشته در سایه ای از بی اعتمادی-سوءتفاهم و تردید بود.من خودم را در میان فضای گسترده و صامتی فراموش کرده بودم.اگر می خواهیم ارتباطاتمان درست وتاثیر گذار باشند ابتدا باید خودمان را بشناسیم.این خود ما هستیم که عمل و عکس العمل را باعث می شویم: اطمینان یا بی اعتمادی-دوستی یا دشمنی- و این نیاز به یک شناخت دقیق و فردی دارد.همه ی ما برای داشتن روابطی درست و اساسی نیاز به یک آرامش درونی داریم و بیشتر از آنکه بخواهیم "دوست جهان" باشیم باید با "خودمان" دوست باشیم.بهتر است سر تلسکوپ مان را از روی ستاره ها و کهکشان ها برداریم و بر روی جهان ناشناخته ی درونمان تمرکز کنیم.

این آخری است

2006-07-20T10:02:00.000+03:30

بهمن امسال یادت هست؟ هوا آفتابی بود... قرار بود بیایم اراک ببینمت؟می خواستم بگویمت که همه چیز تمام شد.چی شد که نیامدم؟خوب تمام نشده بود دیگر...اما 26 مرداد حتما" می آیم آخر خیلی وقت است همه چیز تمام شده..اگر هم نیامدم ببخش..تحمل دیدن شناسنامه سوراخ شده ات را ندارم.بگذار فکر کنم هنوز مسافرتی.کی بر میگردی؟قرار بود وقتی برگشتی پول پیش خانه را بهم بدهی که این 2سال آخر را هم اینجا بمانم.انقدر دیر کردی که من هم دارم میروم یک جای دیگر..آدرس را که داری هر وقت دلت تنگ شد از آنهمه مرده و فاتحه بیا.منتظرم...هر شب همه جای خوابم را تمیز می کنم/چای را دم میکنم آخر همیشه سرزده می آیی...نمی خواهم برای این کارها از کنارت دور شوم.مهمان هم بیاور...انقدر این 2سال مهمان نداشتیم که دلم لک زده برای یک عروسی. میدانی حتما".چند وقت دیگر خانه مان عروسی میشود.هر دوما نیستیم.اصلا" همه اینها را گفتم که بگویم دلم برایت تنگ شده.برای صدای بداخلاقت/برای غر زدن هایت/برای هورت کشیدن چایی/برای همه چی...حالا همه بگویند دروغ میگویی...می دانی اولین شبی که نبودی دلم برای چی تنگ شد؟برای صدای خس خس سینه ات که از نفس تنگی بود.سرم زیر پتو بود و هی اشک ریختم که کاش شب قبلش که بودی بیشتر بیدار می ماندم که ببینمت.کاش صبحش فقط یک بار سرم را از زیر پتو در می آوردم که برای اخرین بار ببینمت.آن روز چند بار داستان گلهای شیراز را برای رضا خواندم و فقط خودم گریه کردم؟دلم برای کی می سوخت؟ گل مریم یا پرویز؟هیچ کدام...برای فردای بی تو.

من آزادم

2006-07-13T13:47:00.000+03:30

گفتند بیایم. آمدم دانشگاه که نمره بگیرم...حالم بد بود..خیلی بد..همه امتحان داده اند و رفته اند فقط مال من مانده...من که حتی 1 جلسه نبودم چون تو همه اش ور دل آن دختر بودی..هی دعا میکنم نباشی.از در تجسمی میایم تو..همه اینجا هستند.نمیخواهم روبرویم را نگاه کنم که نبینمت که هستی..و دست در گردن ان دختره هی عکس میگیرید...هیچ کس را نگاه نمی کنم و می روم بالا...تو هم بیشتر خودت را بچسبان بهش من نمی بینم:می ایم بیرون...بر بر نگاهت میکنم تو هم...خوشحالم که قبول نکرده ام که اینجوری بهم بچسبیم! باید امضا بگیرم که دیر سرامتحان آمده ام...آزادم...قرار هم نیست دستم دور گردنت باشد و به یکی دیگر حرف عاشقانه بزنم...به آن دوستت هم گفتم..گفت عاشق شده و من هی فکر کردم چرا؟حالم بد است...چی تو گلویت گیر کرده که اینجور کبود شده ای؟ دست محبت که دور گردن باشد آدم خفه می شود؟ میروم آموزش و چه خوب که شادی خوشی...و بیشتر از همه "راضی"...از بالا نگاهتان میکنم دستش آرام گلویت را می فشارد.بیشتر خم میشوم تا نگاهت کنم ولی چه فایده؟ دیگر هرگز نگاهم نخواهی کرد....